• alle tegels
  • columns
  • Zelf kiezen

    De grote vierkante tafel is gedekt. Iedereen neemt plaats op z’n eigen plek. ‘Wat wil jij op je boterham?’, vraagt begeleider Sjaak terwijl hij Hans een mandje met verschillende soorten beleg voorzet: gekleurde hagelslag, pindakaas, pasta. Hans tikt een keer op de doos van de hagelslag en lacht. Sjaak begint te smeren.

     

    Marijke, die rechts van Sjaak zit, trekt hem aan zijn mouw. Ze kan niet wachten, ze wil ook eten. Maar zij is nog niet aan de beurt. Zo meteen zal Sjaak ook haar brood smeren en – probeer dat vooral thuis uit – met een schaar in stukjes knippen om haar die een voor een te geven. Anders heeft Marijke haar lunch al op voordat de rest begonnen is.

     

    Marijke weet dat ze nog even geduld moet hebben, maar het valt haar niet mee. Ze wijst van de boterhammen naar de jampot en blijft aan Sjaaks arm trekken, maar die laat zich niet opjagen.  Tegenover Sjaak zit Debbie, de andere begeleider van deze groep. Ook zij vraagt waar iedereen zin in heeft en smeert en schaaft en belegt dat het een lieve lust is. Hugo wil kaas, wijst hij aan. “Weer kaas? We hebben ook worst”, probeert Debbie. Maar Hugo laat zich niet verleiden.

     

    “En wat willen jullie drinken? Melk, karnemelk of chocomel?” De een tikt op het pak chocomel, de ander glimlacht als Debbie de melk omhoog houdt en weer een ander slaat zichzelf – niet te hard – tegen zijn wang om duidelijk te maken wat er voor hem ingeschonken mag worden.

     

    “Wij kunnen ook vragen of iedereen zelf een lunchpakket meeneemt”, zegt Debbie als iedereen voorzien is van een natje en een droogje. “Dan zijn we veel sneller klaar met eten. Maar wij zien de lunch als een activiteit en als een keuzemoment. Er wordt al zo veel beslist en besloten voor deze mensen. Hier mogen ze kiezen waar ze zin in hebben. Ook als dat elke keer kaas is”, lacht ze.

     

    Sjaak maakt ondertussen een derde boterham met gekleurde hagel klaar voor Hugo, die er met net zoveel smaak zijn tanden in zet als in de eerste en de tweede.  Als iedereen koffie heeft gehad, zit de lunch erop. Marijke staat op van tafel en gaat met haar hoofd onder een deken op de bank zitten. Zou er iets zijn?, vraag ik me af. Maar er blijkt niets aan de hand. Marijke wil gewoon wat aandacht. Even verstoppertje spelen met de stagiaire.

     

    Debbie vertelt: “Zeker in het begin is het best moeilijk om erachter te komen wat ze bedoelen en willen en nodig hebben. Met pictogrammen werken is geen optie, dat is eigenlijk al te ingewikkeld. Maar we komen er wel uit hoor. Ik vind het juist een mooie en leuke uitdaging om ondanks alles wat iemand niet kan, te ontdekken wat hij of zij wél kan en nog kan leren.”

     

    Een van de mannen staat op om zijn bord en beker naar de keuken te brengen. “Kijk, dat bedoel ik. Dat deed hij eerst nooit. Dat heeft hij hier geleerd”, zegt Debbie verheugd. Mooie moederlijke trots.

     


     

    Blik van Buiten

    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook tekstschrijver Jolanda van den Braak. Ze ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *