• alle tegels
  • columns
  • Wraps of druiven?

    Later vandaag en ook rond etenstijd ben ik aan de Heijenseweg 96 in Gennep. Om zes uur zullen niet alleen de magen van de vijf bewoners knorren, maar ook de mijne. Kan ik dan gewoon aanschuiven of verstoort mijn aanwezigheid te veel het normale patroon? Voor de zekerheid neem ik een overlevingspakketje mee: een zakje druiven. Die kan ik gewoon in een hoekje van de kamer opeten, als de mannen aan tafel zitten.

    Een paar uur later maak ik kennis met de kok-van-de-dag: Glenn. Hij draagt een hippe bril en kekke merkschoenen, maatje 45. Ook de kleding tussen die bril en schoenen ziet er prijzig en smaakvol uit. Om de pols zit een indrukwekkend horloge, dat, na enig onderzoek, tot 100 meter onder water kan. Glenn kan het dus veilig dragen tijdens de afwas. Maar zo ver is het nog niet: eerst koken.

     

    Op het menu staan taco’s en wraps. Aan die flapjes hoef je niet zo veel te doen; de tijd en aandacht gaan zitten in de vulling. Glenn staat als een meesterkok achter de potten en pannen, zoals zijn vader dat ook doet, als professioneel kok in de patiëntenkeuken van het RadboudUMC. Ik ruik de heerlijke geur van gebakken uitjes en champignons. In een andere pan pruttelen stukjes fijngesneden paprika die Glenn absoluut gescheiden wil houden van de andere groenten, want ‘paprika, niks aan!’. Verder staat er een hypermoderne, elektrische pan op het aanrecht, boordevol met gehakt.

     

    Ik hang tegen het aanrecht en luister naar Glenns verhalen. Hij vertelt over zijn ouders, over zijn werk en over voetbal. Voetbal is het leukste in zijn leven. Hij kijkt graag wedstrijden, speelt FIFA op de spelcomputer – in de weekenden samen met een huisgenoot – en hij staat natuurlijk ook zelf op het veld. Officieel in de G2, maar hij valt regelmatig in bij de G1, het team waarin ook zijn buurman speelt. Glenn is trots op zijn nieuwe voetbalschoenen, en terecht: ze zijn mooi! En groot, dat zijn ze ook: weer die maat 45.

     

    De tafel is inmiddels gedekt. Ik denk aan mijn druiven. Ondertussen druppelen de andere bewoners de keuken in. Marcel komt een hand geven, Ruud doet dat liever niet. En tot slot Bart, die ik al eerder heb gesproken. Hoe passen al die mannen én de twee begeleiders Marell en Joyce allemaal aan die eettafel? Nou, niet. Dat past niet. Maar dat is geen enkel probleem. Marcel en Marell gaan apart zitten, aan een klein tafeltje, verscholen achter een pilaar. Onder het eten hoor ik regelmatig de droge, brommerige stem van Marcel en daarna de harde lach van Marell. Dat zit wel snor daar.

     

    De andere mannen en begeleider Joyce zitten aan de grote tafel. En ik mag aanschuiven – die druiven reizen straks gewoon weer met me terug naar huis: hoera! Ik zit hier zoals ik ook met mijn man en kinderen aan tafel zit: kletsend, lachend en met de taco-saus tot aan de polsen, want jeminee, wat is het lastig om een wrap zonder knoeien naar binnen te werken.

     

    Rond zeven uur rij ik weer naar huis, met een volle maag en een glimlach op mijn gezicht. Op de bijrijdersstoel liggen de druiven; volgens mij glimlachen zij ook. Het was leuk!

     


    Blik van Buiten

    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook columnist Ingeborg Hakstege. Ze ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *