• alle tegels
  • columns
  • Wist je dat…?

    In een heel gewone straat sta ik op woensdagmiddag om 16 uur voor een heel gewone deur. Ik bel aan. De afspraak voor een bezoek aan deze woongroep in Horst heb ik gemaakt met begeleider Bart, maar die kan er vandaag zelf niet zijn. Of zijn collega’s zich herinneren dat ik kom, weet ik niet zeker. Maar direct bij het openzwaaien van de deur wordt me enthousiast een hand toegestoken. “Hoi, kom binnen, ik ben Nina. Ik werk vandaag hiernaast op de groep, maar Jeanette is even een bewoner ophalen. Ze is over tien minuutjes terug. Wil je koffie?”

    Terwijl de koffie pruttelt, vertelt Nina dat hier vijf mensen wonen, vier jonge mannen en een jonge vrouw. Niet veel later druppelen de jongens binnen: Paul, Nicky, Gaston en Jeffrey. Bijna tegelijk arriveert ook begeleidster Jeanette met huisgenoot Monique. Monique gaat meteen naar haar kamer. Vreemd bezoek, dat geeft haar te veel onrust. Maar daar hoef ik me helemaal niet druk om te maken, stelt Jeanet me gerust. Monique vindt het heel fijn op haar kamer; ook op andere dagen kiest ze er soms voor om daar wat te drinken in plaats van met de anderen in de woonkamer.

    Paul geeft me een hand en kijkt me aan van onder zijn pet. Ik denk schuchterheid te zien in zijn blik, maar daar vergis ik me in, want al gauw vertelt hij honderduit over zijn verjaardag. Vorige week is hij 32 geworden. Ja, hij heeft een heel leuk feest gehad. En leuke cadeaus. Mama was er en Ben en Ruud en Maloetje en … Paul somt minstens tien namen op van mensen die ik helemaal niet ken. Ik vraag hem wie wie is. Ruud is zijn broer, Ben de vriend van mama. En Maloetje? Paul moet keihard lachen. Het is Ba-loetje. En Baloetje is geen wie, maar een hond.
    Terwijl Paul een folder met carnavalskostuums uit een la trekt, pakt Nicky zijn fotoalbum erbij met behalve familiekiekjes veel foto’s van vrachtwagens. Ik probeer twee gesprekken tegelijk te voeren.
    “Scania wordt ook in Nederland gemaakt, wist jij dat?” Ik wist het niet. “Dit boekje is van Timmermans. Hier staan allemaal kostuums in voor carnaval.” “En Renault maken ze in Frankrijk.” “Ik ga als Peter Pan verkleed.” “Bestaan er eigenlijk al elektrische vrachtwagens?” “Kijk, dit ridderpak vind ik de mooiste.” “Weet jij nou of er elektrische vrachtwagens zijn?”

    Jeanette maakt de jongens duidelijk dat ik blijf eten en dat ze straks ook nog de tijd hebben om me van alles te vragen en te vertellen. “Wat eten we?”, vraagt Paul. “Chinees”, zegt Jeanette, die precies lijkt te weten wat er nu komt. Ze lacht breeduit als de jongens een gat in de lucht springen.
    Gaston wil me voor het eten nog even zijn kamer showen. “Wil je mijn gereedschap zien?” Hij pakt een koffertje met steeksleutels, opent het, legt ze een voor een op tafel – “een, twee, drie, vier, vijf, …” – en stopt ze zorgvuldig weer terug: “Dertien, twaalf, elf, …”. Hij heeft nog meer gereedschap. Dopsleutels. “Dan moeten we even naar buiten, dan kan ik je laten zien hoe het werkt, dan haal ik mijn wiel van mijn fiets. Even mijn jas pakken.” Jeanette hoort het en grijpt rustig in: “Gaston, het is al donker buiten. Als je nu je wiel van je fiets haalt en er valt een boutje, dan vind je het niet meer terug. Misschien kun je dit weekend aan je fiets sleutelen.” Gaston zegt dat hij dan toch even zijn jas aan moet doen, want hij wil me laten zien dat hij de parasolstandaard kan optillen. “Wist je dat ik dat kon?” Ik wist het niet, maar geloof hem wel. Ik zag een paar halters op zijn kamer liggen. Jeffrey vindt het een slecht plan van de parasolstandaard. Slecht voor je rug, gewoon niet doen. Nina, die binnenkomt met een tas Chinees voor allebei de woongroepen, doet de hele krachtmeting vergeten. We gaan gauw eten. Praten we daarna verder.

     

     


     

     

    Blik van Buiten

    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook tekstschrijver Jolanda van den Braak. Ze ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

     

    Reacties:
    • Aake van Kalken schreef:

      Leuk verhaal. Ik zie het helemaal voor me!
      Ik ben Oma van 7 kleinkinderen en als ik bij ze thuis kom hebben ze ook altijd veel te vertellen en ook liefst allemaal tegelijk. 😄


    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *