• alle tegels
  • columns
  • WAT

    We zitten in een smaakvolle, maar zakelijke overlegruimte. Ten noorden van mij zit Charlotte, op oost en west zitten Jos en Marell. Ze zijn alle drie begeleider in twee naast elkaar gelegen huizen aan de Heijenseweg in Gennep. Ze zorgen er samen met zes andere collega’s voor tien mannen met een autistische stoornis en een laag sociaal-emotioneel niveau. Het lijkt alsof de drie collega’s een beetje los zweven van hun omgeving. En ook los van mij.

     

    ‘Wat is dat toch tussen die drie?’, vraag ik me al binnen tien minuten af. Het voelt alsof er nog een tweede communicatiestroom in de ruimte is. Ik stel me voor dat er onzichtbare signaaltjes over en weer schieten tussen Marell, Charlotte en Jos. Want hoe anders moet ik de soepelheid verklaren waarmee ze elkaars zinnen afmaken? Dat doen ze voortdurend, zonder elkaar ooit in de rede te vallen. Hoe kan het dat in hun stemmen precies dezelfde warmte weerklinkt? Bestaat het echt dat drie verschillende mensen met exact dezelfde betrokkenheid over hun werk praten? Zelfs hun ogen en wenkbrauwen doen wat die van de anderen doen: synchrone mimiek om de passie die ze delen nog maar eens te ondersteunen.

     

    De drie collega’s zijn op elkaar ingespeeld alsof ze samen al veertig huwelijksjaren achter de rug hebben. Verbinding is hun tweede natuur, vertellen ze. Hun werk draait om WAT: Waarnemen, Aansluiten, Toevoegen. In gedachten maak ik er een werkwoord van: ik WAT, zij WAT-en. En stel me voor hoe de drie continu WAT-en richting De Mannen – die ze, heel mooi, geen enkele keer benoemen als ‘cliënt’. En automatisch ook WAT-en richting de collega’s. Logisch dat er dan een hecht verbond groeit.

     

    Maar die voortdurende alertheid vraagt een hoop energie van de begeleiders. Ze zijn constant aan het spiegelen: wat laat de bewoner zien en wat heeft hij dus nodig? Een wandeling, een knuffel, even lekker dollen? Je moet de kleinste signalen opvangen en mag nooit overschakelen op de automatische piloot. Doe je dat toch, dan val je onmiddellijk door de mand. ‘Luister jij eigenlijk wel?’, krijgen ze dan terug van de bewoner die een wandeling van twee uur moeiteloos volpraat.

     

    Zou ik daarin overeind blijven, vraag ik me af. Waarschijnlijk niet. Maar Marell, Charlotte en Jos wel. Want De Mannen en het team: die 19 mensen passen bij elkaar en dan kun je samen bergen verzetten. De klik tussen hen is authentiek: oprecht menselijk en niet puur professioneel.

     

    ‘Kom maar op, ik ben er voor je!’, dat is wat je voelt, daar aan de Heijenseweg in Gennep.

     

     


    Blik van Buiten

     

    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook columnist Ingeborg Hakstege. Ze ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *