• alle tegels
  • columns
  • Verschillen

    Blik van Buiten

    Een meisje met een pony en een rond gezicht heeft net de vloer geveegd. Dat zint haar niet. Normaal gesproken stofzuigt ze namelijk. ‘Dat mocht dit keer niet,’ zegt ze. ‘Omdat er overleg was. Daarom moest ik vegen, voor de geluidsoverlast, maar ik doe dat liever niet.’ Vervolgens zegt ze dat nog twee keer, dat ze liever stofzuigt dan veegt. Stofzuigen is grondiger, vindt ze. Haar werk gaat haar aan het hart, zoveel is duidelijk. 

    Dat lijkt overigens op te gaan voor iedereen, hier, bij lunchroom Xieje in Gennep. Een lunchroom midden in het centrum. Eén van de weinige zaken waar je kunt lunchen, als ik een gast mag geloven. Misschien is het daarom ook zo druk. Bijna iedere tafel is bezet en dit is nog maar een doordeweekse middag. Op zaterdag is het nog veel drukker. Toch denk ik dat het vooral zo druk is omdat het hier gewoon heel leuk is.

    Xieje is simpel ingericht, maar alle kleuren zijn warm. Er zijn kunstwerken uitgestald – leuke dingen voor in huis – die één etage hoger worden gemaakt in een atelier waar, net als hier, cliënten aan het werk zijn. Ze zijn open van 10:00 tot 16:30, iedere dag, en gedurende die openingstijden kun je alles bestellen wat er op de kaart staat. Broodjes in alle soorten en maten, soepen, noem maar op.

    En het is er gezellig. Want veel mensen. Want veel personeel. De taken, voor veel van hen, zijn niet makkelijk. Hendrik, een lange en tengere jongen, heeft me in de vijf minuten sinds mijn aankomst al drie keer gevraagd of ik misschien koffie lust. Hij kijkt je niet recht aan, praat niet, maar is slimmer dan je denkt; je kunt dat zien aan zijn motivatie, aan zijn alertheid en opmerkzaamheid; hij loopt steeds door de zaak, op zoek naar bestellingen. Maar als het te druk wordt raakt hij een beetje in paniek. Ook moet je hem helpen met het bestelformulier. Inderdaad: bij Xieje werken ze met een bestelformulier waarop de ober kan turven hoeveel van iets de gast wil. Had ik ook best fijn gevonden, toen ik nog in de horeca werkte.

    Eén van de meisjes stuurt Hendrik weg bij het koffieapparaat. Hij doet het niet goed. Ze zucht. Ze werkt hier al veel langer dan hij. Hendrik is een stagiaire. Dat is spannend, want als hij zijn draai niet vindt kan hij hier niet komen werken. Voor het meisje is het heerlijk; zij kan baden in haar gevoel van expertise en autoriteit.

    ‘Hoe is ‘t?’ Ja, goed, met jou?’ ‘Ja, goed hè.’ Een gesprek tussen een vaste gast en een vrouw van middelbare leeftijd die hier al vijftien jaar werkt. Vier dagen per week. ‘Iedere dag brengen ze me met de taxi.’ Ze staat met haar handen in haar zij; een vrouw die het reilen en zeilen inmiddels wel kent. Zij, evengoed als een serveerster in een ‘normaal’ restaurant, doet wat ze moet doen, verdient haar eigen geld en is loyaal naar haar werknemer. Dat is wat plekken als Xieje doen: ze nemen de verschillen weg.


    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook Henk van Straten (De Correspondent, de Volkskrant). Hij ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *