• alle tegels
  • columns
  • Vandaag is rood

    Stagiaires hebben het. Ik ook als ik de Kastanjelaan binnenloop. Zelfs begeleidster Anthonette vertelt dat zij ooit dacht: ‘Hoe kan ik hierbij helpen?’

     

    Niet zo raar want het voelt vreemd. Onwennig omdat je het niet kent: mensen die meervoudig beperkt zijn, niet kunnen praten en weinig tot geen contact lijken te maken. Wat ongemakkelijk daardoor ook. Misschien zelfs een beetje eng.

     

    En toch verandert dat zodra ik de rode draad ontdek.

     

    In de badkamer hebben collega’s een rode rand geverfd zodat de ruimte eindig is voor bewoners met slecht zicht.

    Koffie komt in speciale rode mokken.

    De handvatten op de wc zijn rood.

    De wc-bril is rood.

    Stoelen in de huiskamer: rood.

     

    Maar rood is hier vooral de kleur van liefde.

    Liefde tussen bewoners en begeleiders.

     

    Die liefde zit in alles: in de snoezelhoekjes, de zachte dekens, de lekker warme sloffen, de speciale muziekjes, de herfststukjes. En in het luisteren naar elkaar.

     

    Want de bewoners kunnen niet praten, maar kletsen volop. Niet met woorden. Maar met hun ogen, geluiden en gebaren.

     

    Annelies die na haar warme bad helemaal tevreden en warm ingepakt verliefde blikken op haar pop werpt die gezellig naast haar zit. Bert die vrolijk terugkomt uit dromenland zodra zijn jas wordt voorgehouden om te gaan wandelen. Kobus die een ondeugende blik in zijn ogen krijgt als Anthonette mij het verhaal vertelt van zijn water-in-een-emmer-grapje.

     

    Even tikt hij na het verhaal met zijn hoofd haar voorhoofd aan als bedankje.

    Woorden schieten te kort of zijn overbodig. Wie had dat gedacht.

     

    Zoals Marco Borsato zong:

     

    En nu sta je hier zo voor me

    De rode avondzon streelt jouw gezicht

    Je bent een wonder voor me

    Denk ik, terwijl een doorn m’n vinger prikt

     

     


     

    Blik van Buiten

    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook columnist Rachel Felix. Ze ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

     

    Reacties:
    • José schreef:

      Eerlijk en mooi geschreven ☺. Ik ben moeder van Majra, die sinds kort op één van de vele groepen op De Kastanjelaan woont en kan nu al zeggen dat de enorme betrokkenheid (richting kind, maar óók richting ouder!), professionaliteit en Liefde mij een zeer gerustgesteld gevoel geven.

      Want ik weet: mijn lieve schat is in zeer goede handen! ♥️

    • Sanne Adhin schreef:

      Wat geweldig en mooi omschreven! Maar ook zo waar! Geweldige mensen, die er wonen, maar zeker ook die er werken! Ik heb zeer veel bewondering voor deze mooie mensen!


    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *