• alle tegels
  • columns
  • Vakantiepret

    Blik van Buiten

    De zomer loopt ten einde en voor de meeste Nederlanders zit de vakantie erop. Dat maakt nieuwsgierig: wat betekent vakantie voor de bewoners van Dichterbij?

     

    Dvc’er Wilma werkt al meer dan 30 jaar met deze mensen en heeft dus ook al heel wat zomervakanties met hen meegemaakt. “Vroeger gingen we vaak in de zomer naar het buitenland”, vertelt ze enthousiast. “Gewoon met zo’n groepsreis, in een bus.”

     

    Ik geef toe dat ik verbaasd ben om dat te horen. Hoe gaat zoiets dan? Wilma vertelt verder: “Meestal gingen we met een stuk of vier cliënten en twee begeleiders. Bij vertrek zag je de andere mensen in de bus vaak wel even opkijken. Toch een beetje zo van: o jee, daar heb je die gehandicapten.”

     

    Maar élke zomer was het weer hetzelfde verhaal: binnen twee dagen was iedereen gek op de groep. “Achteraf zei elke buschauffeurs weer dat hij nog nooit zo’n mooie, bijzondere reis had gehad.”

     

    Zoals die keer dat ze naar Italië gingen. Jos (75), over wie ik al schreef in m’n vorige column, ging ook mee. “Die zat graag met een glaasje wijn in de zon. Tijdens zo’n vakantie kwamen er hele verhalen uit hoor. Geweldig om te zien.”

     

    Andere reizigers van het gezelschap kwamen tijdens zo’n week vaak verrast naar Wilma toe. “Zeiden ze dat ze het zo leuk vonden om eens in aanraking te komen met onze bewoners. Veel mensen kennen natuurlijk zelf niemand die verstandelijk beperkt is.”
    Eerlijk is eerlijk, Wilma en haar collega’s spanden zich tijdens zo’n groepsreis wel extra in. “We zorgden dat we altijd op tijd waren, bijvoorbeeld. Ik wilde absoluut niemand tot last zijn.”

     

    Terwijl ik haar verhaal hoor, denk ik: was ik maar eens op zo’n reis beland. Misschien is het voor de meeste mensen – en voor mij! – niet iets dat je van tevoren uitkiest, maar van je openstellen voor nieuwe, onbekende dingen is nog nooit iemand slechter geworden. Eenmaal in aanraking met de wereld van verstandelijk beperkten, besef ik hoe summier mijn beeld wás, en hoe rijk het is om verder te kijken dan aannames en verhalen in de media.

     

    Tijdens vakanties als die in Italië maakten begeleiders vaak opnamen. Eenmaal thuis organiseerden ze dan een filmavond voor familie en vrienden, waarvoor ook reisgenoten ‘van buiten’ werden uitgenodigd. Allemaal kwamen ze, óók de buschauffeurs.

     

    En als Wilma nu, jaren later, nog eens iemand tegenkomt, krijgt ze nog altijd de vraag: goh, hoe is het met de jongens?

     


    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook Susanne Geuze (AD, de Volkskrant, NU.nl). Ze ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *