• alle tegels
  • columns
  • Schommel

    Het is raar, maar de schommel in de tuin heb ik niet gezien. Terwijl hij er toch duidelijk staat. Ik heb dus ook niet gedacht: ‘Wat raar, zo’n speeltoestel in de tuin van een huis waar alleen maar volwassen mannen wonen.’

    Wat ik wél zag, was de rest van de tuin. Omdat ik daar een vakantiehuisjesgevoel van kreeg. Een mooi, waarschijnlijk nieuw, houten tuinhuis, een gezellige grote tafel met veel stoelen eromheen, jonge struiken die met hun wortels in versnipperd boomschors staan, een dikke boom die op heuphoogte is afgezaagd, een overkapping die beschutting geeft tegen zon en regen. En dan aan het eind van de tuin het begin van het bos. Dát zag ik allemaal wel.

    De schommel zie ik pas als de begeleiders de avondprogramma’s opstellen. Een paar van de mannen hebben die structuur nodig. Ze voelen zich rustiger als ze weten wat ze de komende uren gaan doen. De schema’s zijn snel opgesteld; er hoeft niet lang over nagedacht te worden. Terwijl ik me nog op m’n gemakje aan het installeren ben – opschrijfboekje bij de hand – wordt de planning snel opgesomd en opgeschreven: Harry Potter, jacuzzi, schommelen, koffie, muziek luisteren. Klaar! Even later hoor ik ook een van de andere mannen over die schommel. En zie ik een derde lekker heen en weer wiegen in een hangmatschommel in de woonkamer.

    Maar buiten staat er dus ook één, een echte, en die zie ik dus nu pas. De mannen gebruiken hem om lekker op te relaxen.

    Mijn ogen gaan weer eens open, en niet voor de eerste keer vandaag. Want waarom schommel ik zelf niet? Ook als je geen autisme hebt, is schommelen tenslotte een heerlijke vorm van ontspanning. Lekker in je eentje een beetje voor je uit mijmeren, zonder al die prikkels waar je de hele dag mee te maken hebt. De ene keer hoog zwierend, de andere dag kalm wiegend. Gewoon, wat past bij je bui van dat moment. Dat is toch geweldig?

    Uiteindelijk heb ik daar in de tuin niemand zien schommelen – ik was al weg toen de schommeltijd aanbrak. Ik weet dus niet of de mannen flink in de touwen gingen hangen om met zoveel mogelijk kracht grote hoogten te bereiken. Of dat ze juist heel rustig een beetje heen en weer wiegden, zoals je op een luchtbed op zee kalm op en neer deint. Ik wed dat het dat laatste is.

     


     

    Blik van Buiten

     

    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook columnist Ingeborg Hakstege. Ze ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

     

    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *