• alle tegels
  • columns
  • Ruimte

    Blik van Buiten

     

    Het contrast met de Koolenkampenstraat kon niet groter zijn. Was ik in Veghel te gast bij een woongroep met twaalf tieners, hier in het Limburgse Tegelen bel ik aan bij de Knaak, een splinternieuw gebouw dat meer weg heeft van een appartementencomplex. Tien ouderen met een beperking hebben hier elk hun eigen woning.

     

    Het is eindelijk weer zomer op de ochtend dat ik op bezoek ga bij de Knaak: de zon schittert door de straten van de wijk De Nieuwe Munt en de lucht is strakblauw. In het langgerekte parkje voor het huis zitten drie oudere dames op een bankje te kletsen. Voor elke terrasdeur is een klein tuintje. Naast de eigen deurbellen van bewoners is er één algemene bel: DICHTERBIJ.

     

    ‘Hallo, welkom!’ Een jonge begeleider doet open en leidt me door de brede, lange gang met zware openstaande klapdeuren naar de gemeenschappelijke ruimte. Om het hoekje van de terrasdeur zit dvc’er Wilma in de zon op een bankje met één van de bewoners. “Zo, daar ben je! Weet je wat, ik vraag even of één van de bewoners het leuk vindt om koffie te drinken.”

     

    Terwijl de begeleidster – slank, zacht gezicht, jonge uitstraling, donkere ogen – de gang in loopt, kijk ik rond in de open woonkeuken. Alles voelt en ruikt nieuw; je merkt dat hier nog niet zo lang mensen wonen. Dat klopt, vertelt Wilma niet veel later als we bij bewoner Jos (75) aan de keukentafel zitten. “Eind januari is het opgeleverd. Toen zijn we verhuisd, hè Jos?” De oudere man knikt.

     

    Met die verhuizing kwam voor de oudere cliënten een droom uit, zegt Wilma. Tot dan toe woonden ze in verouderde woningen met steile trappen en harde hoge drempels. “Kortom, niet geschikt voor de ouder wordende cliënten. Vaak kwam er een moment ze ziek werden, slechter ter been raakten en dus ergens anders heen moesten.”

     

    Ouderen met een beperking brachten daardoor hun laatste jaren vaak door tussen wildvreemden. “Hartstikke sneu natuurlijk. Juist voor ouderen met een beperking is het belangrijk dat ze in een vertrouwde omgeving zijn, waar ze hun vaste ritme en structuur hebben.”

     

    Begeleiders wilden graag de situatie verbeteren. En na jarenlang gesprekken voeren, plannen maken en bouwen was het zover. In de Knaak kunnen de zestigplussers in hun vertrouwde omgeving blijven. Oók als ze hulpbehoevender worden. Het complex is gelijkvloers en heeft nergens drempels, waardoor de woningen goed toegankelijk zijn voor rollators. Bovendien is de badkamer aangepast voor rolstoelgebruikers.

     

    Wilma straalt als ze het verhaal vertelt. “Je ziet hoe mensen zó enorm opbloeien. Ook omdat ze veel meer ruimte voor zichzelf hebben.” De ogen van Jos lichten op bij die woorden. “Heel fijn”, zegt hij en knikt. Wilma lacht warm. “Jos heeft gewoon rust nu, dat merk je aan alles. Hij onderneemt meer, is vrolijker. En eerst kwam hij niet vooruit zonder rollator. Nu loopt hij weer hele stukken zelf!”

     


    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook Susanne Geuze (AD, de Volkskrant, NU.nl). Ze ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *