• alle tegels
  • columns
  • Regenboog

    Kleurrijk. Het is niet een woord waarmee je veel mensen kunt omschrijven, maar het past bij Eveline. Niet eens zozeer qua uiterlijk. Ze is niet zo’n type dat opvalt vanwege een extreme haarkleur, tatoeages op ongebruikelijke plekken of een excentrieke kledingstijl. Toch weet ze met haar karakter indruk te maken, al vanaf het eerste moment dat je haar ontmoet. Ze is in deze woongroep de enige vrouw tussen pakweg acht mannen. Hoe gaat dat haar af?

     

    Eveline slikt net haar laatste hap nasi door als we de gemeenschappelijke eetruimte binnenkomen. Terwijl ze haar eetgerei in de afwasmachine zet, vertelt ze dat ze eigenlijk niet van nasi houdt. “Te pittig”, legt ze uit. “Doe mij maar Hollandse pot.” Ondanks dat is haar bord netjes leeg.

     

    Ze had al gehoord van onze komst en wilde ons graag ontmoeten. Als vrouw in een woongroep met voornamelijk mannen zijn twee vrouwelijke bezoekers natuurlijk een welkome afwisseling. Graag wil ze ons haar kamer laten zien. Het valt op dat de bewoners zich zo thuis voelen op hun eigen plekje, dat ze allemaal op geheel eigen wijze hebben ingericht. Van discolampen tot tientallen zelfgebreide sjaals: niets is te gek om het thuisgevoel te creëren.

     

    Evelines signature items zijn haar kleurplaten. Mandala’s om precies te zijn: patronen geïnspireerd op het Tibetaanse boeddhisme. Het inkleuren hiervan schijnt stress tegen te gaan en rustgevend te werken. Voor Eveline is het vooral een creatieve uitlaatklep en een manier om lekker bezig te zijn. En misschien een manier om even aan al het testosteron te ontsnappen? De kamer hangt vol met haar kunstwerken.

     

    Ze heeft er in ieder geval genoeg tijd voor, want stipt om 3.30 uur begint haar dag. Iedere dag. Dan kan ze niet meer slapen, vertelt ze. Ze maakt het dan maar gezellig op haar kamer met een kopje koffie en tekenfilms. Als het tijd is om op te staan, zet ze alvast koffie voor de andere bewoners en de begeleiders. Ze ruimt de afwasmachine uit. En in het weekend kookt ze eitjes voor iedereen. Als de begeleider van dienst arriveert, vraagt ze wat ze nog meer kan doen.

     

    Behulpzaam en zorgzaam: dat is Eveline. Dat blijkt ook uit de vele foto’s van haar met dieren en kinderen, waar de kasten en muren mee volhangen. Het plezier en de liefde stralen er vanaf. Op een schap staat een bloemetje dat ze heeft gekocht voor haar oude werkgever.

     

    We gaan er weer vandoor, want het is tijd voor Evelines lievelingsprogramma’s: Spangas en Utopia. Ze schenkt ons nog een brede lach bij het verlaten van haar kamer. Hoe overleef je als vrouw een grotendeels mannelijke omgeving? Eveline doet het op geheel eigen wijze. Kleurrijk, zoals gezegd. Een karakter als een regenboog: stralend en vrolijk, maar toch bescheiden. Net zoals haar mandala’s.

     


     

    Blik van Buiten

    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook columnist Anne de Haan. Ze ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

     

     

    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *