• alle tegels
  • columns
  • Omgekeerde integratie

    Via een zandpad vol kuilen bereik je het huis. In de wijde omtrek is niks anders te vinden dan weiland, bomen en koeien. Af en toe zie je in de verte een auto over de verharde weg voorbijkomen. Zo woonden wij.

     

    Dat veranderde toen er een ‘zorgboerderij’ verderop bij ons in de straat kwam. Want Boer Peter ging met pensioen en verkocht zijn boerderij aan mensen met grootste plannen. Dus kwamen er schaapjes, paardjes, gewassen en bewoners nadat hij met zijn koeien vertrokken was.

     

    Die verandering was best wennen voor sommigen in de buurt… Want zij zagen al jaren weilanden, bomen en koeien. En af en toe een auto in de verte. Nu liep er ineens ‘vreemd volk’ door de straat: bewoners van de zorgboerderij die een stukje gingen wandelen, het oud papier ophaalden en later zelfs hout voor de kachel kwamen bezorgen.

     

    Goed volk dus. Dat werd gelukkig snel duidelijk. Goed volk dat voor gezelligheid zorgde en na korte tijd niet meer weg te denken was uit ons straatbeeld.

     

    Op bezoek bij de Kastanjelaan komen deze herinneringen naar boven. Herinneringen waar ik nooit bij stil heb gestaan, want als kind ’was het gewoon zo’. Eerst hadden we boer Peter als buurman, later ‘de gehandicapten’ zoals we de bewoners goedbedoeld noemden.

     

    En daar was niks mis mee.

     

    Bij de Kastanjelaan op bezoek zie ik pas hoe begeleiders hun best doen om dit ‘gewone’ mogelijk te maken. Ze investeren continu in de acceptatie van mensen met een beperking in de maatschappij. En doen er alles aan om de mensen uit de buurt daarin mee te nemen.

     

    Zo is er een kinderboerderij waar bewoners werken, een tuinploeg die de berm bijhoudt.

    Er komt iemand uit het asielzoekerscentrum één keer per week koken.

    Er zijn ochtenden in het ABC-restaurant om de hoek waarop cliënten mogen komen ruiken en proeven in de keuken.
    Er zijn avonden waarop bewoners gezellig mee-biljarten met dorpsgenoten in het buurthuis.

    Er zijn plannen voor een supermarkt en een camping waar bewoners met familie kunnen kamperen.
    ‘Omgekeerde integratie’, noemt begeleidster Anthonette het. Waarbij Dichterbij continu nadenkt over hoe de verbinding tussen bewoners van de Kastanjelaan en bewoners van Velp nog beter kan. Waarbij Dichterbij niet afwacht, maar zelf initiatief neemt.

     

    Nu pas begrijp ik dat het niet ‘gewoon’ was dat ‘de gehandicapten’ vroeger gezellig door onze buurt kuierden. Daar was over nagedacht. Zat een idee achter. Goede bedoelingen.

     

    Nooit bij stilgestaan. Omdat het voor mij zo gewoon was.

     

     


    Blik van Buiten

    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook columnist Rachel Felix. Ze ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *