• alle tegels
  • columns
  • Normaal-show

    Het is vandaag dinsdag. En dus bepaalt  John wat er om zes uur op tafel komt. Meestal helpt hij met koken, maar waar blijft hij? Begeleider Laura loopt even naar zijn studio, maar is al snel weer terug. John ligt op bed en lijkt nog geen zin te hebben om zich onder de mensen te mengen. Maakt niets uit: stagiaire Tess spuit al boter in de koekenpan en wikt en weegt over de hoeveelheid sperziebonen die gekookt moeten worden.

     

    En dan ineens is daar toch John. Hij loopt losjes de keuken in; niets te merken van terughoudendheid om hier te zijn. Toch neem ik niet zelf het initiatief om hem de hand te schudden. Als hij me wil begroeten is dat prima, als hij zich liever concentreert op de mensen die hij wél kent, is dat ook goed. Het wordt dat laatste.

     

    De boter in de koekenpan is bruin. John stort een enorme hoeveelheid gehakt in de pan en zorgt dat het gelijkmatig gaar bakt. Ondertussen doet hij verschillende pogingen om Laura en Tess achteloos pootje te haken als ze achter hem langs moeten. Maar ze kennen hem langer dan vandaag en ontwijken zijn been behendig. John gooit de kruiden bij het gehakt: hoppa, eroverheen. Tess moet de zakjes maar weggooien, zie ik aan de uitgestoken arm van John. Als ze niet snel genoeg reageert, laat hij de zakjes los. Boven de pan waar straks de rijst in moet. Tess deelt een por uit en vist vervolgens met een stalen gezicht de zakjes uit het kokende water. Daarna volgen nog twee ‘sketches’. Eentje over de hoeveelheid rijst die nodig is. John probeert Tess wijs te maken dat één pak voldoende is voor drie personen, maar die stinkt er niet in: ‘Nee man, voor dertien!!’. En dan nog een gedoetje over de sambal. John dreigt die door de satésaus te roeren, maar Laura is daar bepaald geen voorstander van, want ‘dat vind jij misschien lekker, maar wij niet!’. Een minuut later, het gesprek gaat allang weer over andere dingen, komt John opnieuw met het dreigement. En daarna nog eens.

     

    Wat ik zie, zijn mensen die het leuk hebben met elkaar.

     

    Maar dat zie ik niet helemaal goed, hoor ik later. Terwijl ik zat te genieten van de gezelligheid en warmte in die keuken, zette John alle zeilen bij. Voor hem was het allemaal niet zo ontspannen. Hij wil koste wat kost gezien worden als John, en niet als zijn beperking. En dus moet die beperking worden weggepoetst. Die vreemde ogen die vandaag meekijken, hoeven niet te zien dat hij last heeft van autisme en verstandelijk wat achterloopt. Dus voert John een show op, wat hem tonnen vol aan energie kost.

     

    Hij is een ras-acteur, dat moet ik hem nageven. Na de-hand-die-ik-niet-kreeg heb ik niets meer gezien wat verraadde dat John een beperking heeft. Maar wat had ik graag gehad dat hij gewoon zichzelf had kunnen zijn. Want die show was ijzersterk, maar de echte John is ongetwijfeld nog veel beter!


    Blik van Buiten

     

    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook columnist Ingeborg Hakstege. Ze ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *