• alle tegels
  • columns
  • Menselijke maat

    Blik van buiten

    Initiatieven zoals de Bosploeg te Gennep inspireren mij enorm. Hier wordt de menselijke maat zoveel mogelijk aangehouden, ook al betekent dit dat die maat constant verandert. Voor de mannen die hier hun dagbesteding genieten, wordt altijd individueel gekeken naar wat ieder van hen nodig heeft. Dat verschilt per persoon, maar ook per dag. Het is een investering die de begeleiders op de Bosploeg maar al te graag doen.
    Dat blijkt wanneer ik met Robin praat. Een grote enthousiaste man van 42, die al sinds 2000 bij de Bosploeg werkt. “Doe maar lekker wat je niet laten kunt, want dan kan ik dat ook haha!” is een van de eerste reacties die ik van Robin krijg, wanneer ik hem vraag hoe het op de Bosploeg voor hem is. “Ik heb het hier echt ongelofelijk naar mijn zin.” De zestien jaar die hij al op de Bosploeg werkt, spreken voor hem. Ik vraag wat het hier zo fijn maakt. “Het gezellig kletsen met de begeleiders bij de koffie of thee”, vertelt hij lachend.
    Die gezelligheid is belangrijk voor Robin, maar dat is niet de enige reden waarom hij hier zo graag werkt. Robin houdt van duidelijkheid. “Wat is mijn taak en wie is de begeleider? Ik vind het belangrijk om dat te weten.” Deze behoefte wordt zoveel mogelijk gerespecteerd. Hij vertelt dat de begeleiding aan het begin van de dag altijd met hem bespreekt wat hij die dag kan gaan doen. “Ik houd van afwisseling in mijn werk en daar proberen ze ook zoveel mogelijk rekening mee te houden.” Naast deze afwisseling heeft hij een aantal vaste taken. Hij helpt bijvoorbeeld bij het neerzetten van de koffie en thee en ‘s middags helpt hij bij het organiseren van de lunch. “Ik weet waar alles heen moet.”
    Tijdens ons gesprek komt een van de begeleiders naar Robin toe. “Robin, ik weet dat we afgesproken hebben dat je vandaag hier zou blijven, maar we moeten naar de winkel. Dus dat gaan we dadelijk doen. Vind je dat goed?” Ik zie dat Robin even moet nadenken en zijn vrolijke gezicht staat ineens heel serieus. “Maar ik moet straks de lunch klaarzetten”, zegt hij terug. “We hoeven niet meteen weg, dus dat kun je nu alvast doen. Goed?” zegt de begeleider. Robin is weer even stil voor hij antwoord: “Ja, dat is goed.” Nadat Robin z’n antwoord heeft gegeven, staat z’n gezicht weer ontspannen.
    De open, duidelijke en vooral eerlijke communicatie van de begeleider lijkt ervoor te zorgen dat de verandering in Robins dagschema geen probleem voor hem wordt. Er wordt meebewogen in zijn gedachtegang en daarin schuilt denk ik ook de kracht van de Bosploeg. Het is onmogelijk om er altijd voor te zorgen dat alles gaat zoals het ideaal gezien zou moeten gaan. Onverwachte dingen gebeuren, maar juist door ervoor te zorgen dat mensen zoals Robin zich gerespecteerd voelen, kunnen ook zij beter inspringen op veranderingen. Er ontstaat flexibiliteit, door heldere afspraken te maken en dit in vertrouwen met elkaar te doen.
    De menselijke maat gaat dus niet alleen over iemand beschermen, of iedereen het constant maar naar de zin maken. De menselijke maat gaat ook over vertrouwen hebben in dat iemand zelf zijn of haar grenzen kan (en mag!) aangeven, en dat je hiernaar vraagt. Want wanneer deze grenzen gerespecteerd worden, is er vaak meer ruimte dan je voorheen zou hebben verwacht. Dat kost energie en geduld van de begeleiders, maar het brengt nog veel meer op. Voor zowel de medewerkers als voor de begeleiders.

    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook Nicke Smeets. Ze ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter ‘Als je het mij vraagt‘.
    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *