• alle tegels
  • columns
  • Lekker rustig aan

    Op bezoek bij dagactiviteitencentrum de Dopheide in Gennep mocht ik een handje helpen bij de kookactiviteit van een van de groepen. Nu vind ik koken bepaald geen straf, dus ik had er zin in. Wat staat er op het menu, wat kan ik doen? Nou, om te beginnen even pas op de plaats maken. Koken gaat hier namelijk net even anders dan thuis. Rustig aan dus.

    Oké. Ik pak een kruk, vind een plekje aan tafel en kijk eerst even wat de anderen aan het doen zijn. Rechts van me zit Rita met voor zich een snijplank met daarop een paar reepjes rode paprika. Rita snijdt de reepjes op haar dooie akkertje in stukjes. Als ze een hoopje heeft liggen, veegt Daan, de stagiair, de stukjes in een bakje en krijgt ze drie nieuwe reepjes. Het werk is klaar als het klaar is.

    Links van me zit Gonnie. Voor haar op tafel staan een paar blikken bruine bonen. Gonnie is druk in gesprek met de bonen. ‘Wat heb ik gezegd? Ik heb gezegd dat je even geduld moet hebben. Ga daar maar even wachten. Rustig maar, rustig maar. Nee, het is goed zo.’ Als een jonge moeder ontfermt ze zich over de drie blikken die keurig naast elkaar staan opgesteld.
    ‘Wat zijn dat, Gonnie?’, vraagt begeleider Rola.
    ‘Blikken’, zegt Gonnie.
    ‘En wat zit erin de blikken?’, vraagt Rola.
    ‘Bonen’, zegt Gonnie. Ze is niet gek.
    ‘Maak ze maar open’, zegt Rola.
    Gonnie doet haar best, maar het wil niet lukken. Met haar toestemming pak ik een van de blikken en duw het lipje omhoog. Ze trekt eraan, maar krijgt er geen beweging in. Samen lukt het wel en met vier handen trekken we samen het deksel los. Zo openen we ook het tweede en derde blik en geven ze dan aan Daan, die de bonen afgiet. Rita heeft ondertussen weer drie reepjes paprika gesneden.

    In een hoek van de ruimte zit begeleider Joke achter een kooktoestel. Ze bakt gehakt en uien gaar. Daar mogen zo meteen de paprika en de bonen bij. En wat Mexicaanse kruiden. Maar net wanneer het lekker begint te ruiken, word ik verwacht voor een kijkje bij een andere groep. Jammer. Ik had best een hap willen proeven van deze met veel liefde en aandacht bereide maaltijd. Dit is slow food op z’n best. Het gaan niet (alleen) om het eindresultaat, maar vooral om de weg ernaartoe. Om het voelen en ruiken van de ingrediënten, om het samen doen, om de beleving. Fijn is dat. Thuis ook eens doen.

    Nu kan ik niet beloven dat ik me in mijn eigen keuken voortaan als een zorgzame ouder zal bekommeren om de komkommers en tomaten, maar ik kan me op z’n minst voornemen om mijn kinderen met meer geduld mijn liefde voor koken bij te brengen. En dus niet meer na één poging van hun kant te roepen: ‘Geef maar hier, laat mij maar’. Soms moet het snel, maar vaak is rustig zo veel fijner.
    Weer een lesje geleerd.

     


     

    Blik van Buiten

    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook tekstschrijver Jolanda van den Braak. Ze ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *