• alle tegels
  • columns
  • Kokkie

    Ik ben nog steeds te gast op nummer 9. Aan de overkant van de overloop wenkt Kokkie me: “kijk toch eens wat een autootjes!”

    Ik stap zijn kamer binnen. Kokkie wijst naar een plankje aan de muur, met daarop een twintigtal ANWB-autootjes. Plus een ANWB-helikopter. “Van de wegenwacht,” verduidelijkt hij.

    Zo geïnteresseerd mogelijk bekijk ik alle miniatuurautootjes. Voordat ik een compliment kan maken, duwt Kokkie me een blaadje van een scheurkalender onder mijn neus. ’16 januari’ staat er op.

     

    “De hoeveelste is het vandaag?” wil hij weten.

    “De zestiende,” antwoord ik.

    Kokkie knikt goedkeurend. “Heb je de wegenwacht er nooit bij gehad?”

    Ik vertel hem over die keer dat grote stoomwolken opstegen van onder de motorkap van mijn Renault 5. En een andere keer toen…

    “Hebben ze het gemaakt?” onderbreekt Kokkie me.

    Ik knik.

    Kokkie begint een lang relaas, binnensmonds mompelend, in Limburgs dialect. Slechts flarden versta ik. Iets over “een pompje achterin de auto dat ze er zo bij kunnen doen.” En: “Het is zo gebeurd.”

    Ik knik maar wat.

    “Kom je hier zomaar eens kijken?” wil Kokkie nu weten. Hij kijkt me monsterend aan.

    “Ik kom mee-eten,” zeg ik.

    “Waar kom jij zo eens vandaan?”

    “Ik kom uit Tilburg.”

    “Tilburg,” herhaalt Kokkie.

    “Een uur rijden met de auto,” vul ik aan. Ik probeer het allemaal maar zo concreet mogelijk te houden.

    Daar is het blaadje van de scheurkalender weer. “De hoeveelste is het ook weer vandaag?” Kokkie kijkt me onderzoekend aan.

    “De zestiende,” herhaal ik. “Zestien januari.”

     

    Kokkie weet genoeg. “Kom, dan gaan we weer.”

    Terwijl hij de deur van zijn kamer achter zich sluit, vertelt hij dat hij de Vierdaagse heeft gelopen. Drie keer! De eerste keer had hij blaren op zijn voeten. Die moesten doorgeprikt. Nu mag hij niet meer al te ver lopen vanwege een hakoperatie.

     

    Ik vertel hem dat ik – behalve hem – maar één iemand ken, die de vierdaagse heeft gelopen.

    “Hoe heet ie?” wil Kokkie weten.

    Ik noem zijn naam.

    “Hoe vaak heeft die hem gelopen?” Kokkie is duidelijk nieuwsgierig.

    Ik weet wat me te doen staat: “Maar twee keer,” lieg ik.

    Kokkie glundert van oor tot oor.

     

     


    Blik van Buiten

    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook columnist Luuk Koelman. Hij ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *