• alle tegels
  • columns
  • Kleine, fijne koffie

    Op zondag dronken we met het hele gezin koffie. Dat was althans het idee. Meestal betekende het dat wij onze toneelstukjes, dansjes en kunstjes lieten zien terwijl onze hardwerkende papa en mama braaf opzaten en genoten van onze talenten. En hun koffie.

     

    Toen we groter groeiden werden we wat minder gekunsteld en gebruikten we het zondagse koffiemoment ook echt om bij te kletsen, te vertellen of ruzie te maken. Uitvechten wat nog was blijven liggen die week. Hoe groot we ook werden of klein we ook bleven, zondagochtend elf-uur koffie-uur bleef staan. Even tijd voor elkaar.

     

    Zoiets proberen ze ook op de Kastanjelaan, zie ik als ik op bezoek ben. Niet alleen op zondag, maar iedere dag. Een lekker bakkie koffie aan de gemeenschappelijke keukentafel. Bewoners en begeleiders; even tijd voor elkaar.

     

    Dat is het idee. De praktijk is wat anders.

     

    Al met al kost het koffiezetten meer tijd dan het opdrinken ervan. Want begeleidster Anthonette is even bezig: water afmeten, juiste aantal schepjes koffie, de koffie door laten lopen, inschenken in de juiste beker (die rode met speciale handvatten voor Bert, de witte mok voor Kobus), de bewoners verzamelen voor het koffiemoment.

     

    Moment van rust.

     

    Ik volg alle handelingen met belangstellingen en ben onder de indruk van het liefdevolle geduld waarmee Anthonette alles voorbereid. Kobus wil in zijn luie stoel blijven zitten dus brengt ze hem zijn koffie daar. Bert neemt wel plaats aan de keukentafel en krijgt een servetje om.

     

    Om vervolgens zodra zijn rode mok voor hem staat gretig naar binnen te gooien en zowaar in één teug leeg te drinken. Weg koffie.

     

    Maar bij de laatste slokken verliest hij de controle over de handvatten waardoor het laatste restje over zijn trui gutst, hij schrikt en de plastic mok valt uit zijn hand. Toek-toek-toek op de grond. Hard lawaai. Daar houdt Kobus niet van. Dus schrikt hij ook en geeft een korte schreeuw vanuit zijn luie stoel.

     

    Moment van chaos?

     

    In ieder geval is het deze keer geen koffiemoment zoals ik mij onze koffiemomenten herinner. Er wordt niet gekletst en er worden ook geen kunstjes gedaan. Binnen 0,6 seconden is de koffie op en kan Anthonette de boel weer opruimen.

     

    Maar niet nadat zij Kobus met haar stem geduldig kalmeert terwijl ze Bert’s mond zachtjes schoonveegt, mij lachend aankijkt en zegt: “Ja, koffiedrinken is hier niet altijd een uitgebreid gezellig moment.”

     

    Maar het moment is er wel. Iedere dag weer. En daar gaat het om: rust, reinheid en rituelen. Juist als je meervoudig beperkt bent en de wereld je kan overweldigen zijn deze momentjes een vorm van houvast.

     

    Hoe klein ook.

     


     

     

    Blik van Buiten

    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook columnist Rachel Felix. Ze ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *