• alle tegels
  • columns
  • Ik hoor, ik hoor, wat jij niet hoort

    Is dat niet eenzaam als niemand tegen je praat?

     

    Terwijl je de hele dag zo je best doet. Hard werkt of zelfs nog harder werkt. Assepoester ging er van met de musjes en muisjes praten, maar die zie ik hier niet.

     

    Hier is begeleidster Suzanne alleen met de vijf bewoners van de Kastanjelaan. Maar die praten niet. En collega’s om mee te beppen zijn er ook niet. Wat saai, denk ik. Totdat ik het gekeuvel ontdek…

     

    Bert die gezellig zit te zingen en daar urenlang mee door kan gaan. Geen tekst, wel zachte, mompelende geluiden die aangeven hoe hij zich voelt. Kobus die tegen Suzannes hand tikt als hij iets wil. Die mij de tijdschriften waar hij trots mee rondsjouwt blijft aangeven: ‘Alstjeblieft, je mag even kijken maar je mag ze niet vasthouden’, zegt hij. Zonder woorden. Annelies die zachtjes knort als ze het fijn vindt. En die haar arm naar haar voorhoofd brengt als iets haar niet bevalt.

     

    Je leert hier anders luisteren.

     

    Luisteren naar gebaren, geluidjes, energie zelfs.

     

    Dat is wat begeleidster Anthonette bedoelde toen ze mij uitlegde dat bewoners niet je naam, maar je benadering onthouden. Hoe je hen aanspreekt, aankijkt, naar ze lacht. Zelfs hoe je hun arm in hun mouw steekt. Waarbij je dus steeds moet lezen of het goed voor hen is.

     

    Steeds contact maken en vanuit die verbinding samenwerken.

     

    Hoe klein het ook is wat iemand duidelijk wil maken, als begeleider geef je altijd een reactie. Want gezien en gehoord worden wil iedereen. Ook als je door je meervoudige beperking niet over woorden beschikt om dat duidelijk te maken.

     

    Nu snap ik waarom Suzanne het niet erg vindt dat er geen collega’s zijn: ze wil met haar volledige aandacht bij de bewoners zijn. Logisch! Die kletsen haar de oren van het hoofd! Hoe ze dat vroeger deed toen ze op een groep werkte met dertien bewoners, kan ik me niet eens voorstellen. Wat een kippenhok moet dat zijn geweest.

     

     

     


    Blik van Buiten

    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook columnist Rachel Felix. Ze ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

     

    Reacties:
    • Saskia de vries schreef:

      Bijzonder hoe dit geschreven wordt. Mooi en zo waar!

    • Loes van Ham schreef:

      Wij zeggen dan luisteren naar fluisteren😊

    • José schreef:

      Mooi om te werken. Zo’n kleine dingen die veel kunnen zeggen.

    • Monique schreef:

      Mooi verwoord hoe je de zorg aan ernstig meervoudig beperkte mensen geobserveerd hebt en wat je ervan gezien en geleerd hebt. Dat is ook wat we als praktijkopleiders aan de stagiaires en leerlingen meegeven als ze met deze doelgroep gaan werken. Hoe mooi is dat? Anders kijken, anders luisteren.

    • Anita Loderus schreef:

      Ik begrijp precies wat hier bedoeld wordt. Wij hebben hier al bijna 20 jaar ervaring mee met onze meervoudig beperkte dochter. Het is zo mooi en puur om in hun wereld binnen te mogen komen.
      En daar heb je in de “echte wereld” ook een heleboel profijt van om mensen goed te begrijpen.


    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *