• alle tegels
  • columns
  • Gezellig gezin

    Blik van Buiten

    Na een redelijk stressvolle dag op mijn werk reed ik afgelopen woensdagmiddag naar Gennep om een woongroep met bewoners met een verstandelijke beperking te bezoeken. Dat was wel even omschakelen; ik heb een kantoorbaan en geen ervaring in de zorg. Onderweg denk ik na over hoe ik zal reageren op de bewoners. Door mijn gebrek aan ervaring met de doelgroep had ik dus ook geen antwoord op mijn eigen vraag en besloot om het allemaal maar op me af te laten komen.

    Ik word ontvangen door Hans. Een jonge, vrolijke, aardige man. Ik vermoed dat hij zeer geliefd is bij de bewoners. Dat het zo is blijkt later als ik zie hoe ze enthousiast met hem knuffelen. Hij werkt er dan ook al twaalf jaar en zo te zien met veel plezier. Eigenlijk totaal onverwachts, vertelt hij. Hans studeerde Commerciële Economie en had een vakantiebaan bij Dichterbij. Hij dacht niks met de doelgroep te hebben. Hij besefte echter dat het werk veelzijdiger was dan mensen wassen en luiers verschonen. Blijkbaar een goede keus; twaalf jaar later werkt hij nog steeds op dezelfde woongroep.

    Hans laat me binnen en daar wachten ook begeleidster Merel en bewoonster Trudy op me. Trudy maakt mijn dag meteen goed door te zeggen: “Hans, heb je nou weer een nieuwe vriendin? Dit is wel de knapste tot nu toe hoor. Hoef je geen rode kop te krijgen!”. Eerst is Trudy wat verlegen, maar dan neemt ze me mee naar haar woning. Ze woont daar met Sandra en Marina, die we tegenkomen in de tuin. Ik merk dat ze spontaan en direct zijn. Marina vraagt me meteen “Wie ben jij en wat kom je doen?”. Ik vertel dat ik op bezoek kom en nieuwsgierig ben naar hoe zij wonen en leven. Ik voel me toch een beetje bezwaard om zomaar in hun leefwereld te stappen. Echter, zij vinden het alleen maar gezellig.

    Trudy en ik lopen door naar haar woning waar ze me haar kamer laat zien. De spullen en de foto’s in haar kamer getuigen van haar vele hobby’s. Puzzelen, darten, drummen, wielrennen en de hond van de buren. Trots laat ze me de trouwfoto zien van haar en Ron waar ze al heel lang mee samen is. Het was geen echte, maar een boerenbruiloft. Maar voor Trudy maakt dat geen verschil. Elke maandag zien ze elkaar op de drumclub. Het merendeel van de bewoners blijkt een relatie hebben. Ook Trudy’s huisgenoot Marina; ze is al jarenlang gelukkig met Leo. Alleen Sandra is naar hoe zij het beschrijft “vrijgezel heuj heuj heuj”. Het is sinds een tijdje uit met haar ex-vriend. Als ik haar vraag of ze daar verdrietig om is zegt ze met een lach op haar gezicht: “Mwa, de eerste dag wel maar daarna niet meer hoor!”. Dat gemak waarmee ze vervelende dingen lijkt te kunnen vergeten zou ik ook wel willen.

    Na de rondleiding mag ik gezellig mee-eten, besluit Trudy. Ze zet zelfverzekerd een bord voor me neer. In de volgende woning word ik ook uitgenodigd om mee te eten. Het voelt als een dilemma. Ik had namelijk al met Trudy afgesproken. Ik ben verbaasd over hun hartelijkheid en over hoe snel ik betrokken raak. Tijdens het eten met Trudy, Sandra en Marina lijken ze net een gezinnetje. Als Sandra vertelt over de kramp in haar voeten door haar stressvolle dag reageert Trudy als een moeder: “Ja.. dat krijgt ze als ze stress heeft”, en ze knikt bezorgd naar Sandra.

    Als Trudy, Sandra en Marina met elkaar in gesprek zijn klinken ze als volwassen mensen zonder beperking. Zo weet Marina me alles te vertellen over het laatste nieuws. Maar als ik beter kijk en luister, denk ik toch dat hun sterk uitgesproken mening over maatschappelijke onderwerpen en vaak herhaalde maniertjes om aan te geven dat iets duur is, niet helemaal uit hunzelf komen. Het lijkt op het kopieergedrag dat ik ook wel eens bij kinderen zie op een bepaalde leeftijd. Hierdoor lijken ze misschien wel mentaal volwassen mensen, maar de meesten blijken een mentale leeftijd tussen vier of negen jaar te hebben. “Dat is eigenlijk ook de valkuil voor deze mensen”, vertelt begeleider Hans. “Je ziet niet direct dat ze een verstandelijke beperking hebben, maar zodra ze uit hun vertrouwde omgeving gaan is dat anders. Dan moet je ze echt aan de hand nemen. Het zou misschien wel makkelijker zijn als deze mensen er uitzagen als kinderen”, zegt hij.
    Daar kan ik me iets wel bij voorstellen.


    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook copywriter Hanneke van Heijster. Ze ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *