• alle tegels
  • columns
  • Gerard

    Ik arriveer bij de dagbesteding in Venlo-Blerick. Op de voorgevel van het gebouw prijkt de naam ‘Komaan’. Nou, dat klinkt voor mij als een uitnodiging, dus ik loop naar binnen. Vrijwel direct word ik aangesproken door een medewerkster en ik vertel haar dat ik op zoek ben naar Willeke, de Dienstverleningscoördinator van Dichtershof. Ze lacht en zegt “Dan zoeken we haar dus allebei!”. Al snel vinden we Willeke en ze neemt me mee naar Dichtershof, op vijf minuten lopen van de dagbesteding.
    Eenmaal binnengekomen wijst Willeke Gerard aan. “Gerard ligt het allerliefst op zijn waterbed en als de zon schijnt dan voelt hij dat op zijn gezicht. We zijn nu bezig met een onderzoek naar de aanschaf van kunstmatig zonlicht. Gerard is nagenoeg blind maar hoort nog goed”. Ik zie hem rustig ontspannen op zijn zijde liggen, met beide handen tussen zijn knieën. Willeke vertelt dat Gerard meer dan tien jaar geleden vanuit Gennep naar Venlo is verhuisd. “Toen had Gerard soms nog armkokers om, zodat hij zich niet zo vaak zou verwonden aan zijn hoofd. Door hem goed te observeren hebben we Gerard in de loop der jaren kunnen helpen. We ontdekken dat de dagbesteding voor hem geen meerwaarde meer bood, Gerard kon al die schakelmomenten en prikkels gewoon niet aan. Als je bedenkt dat hij zichzelf vroeger veel in het gezicht sloeg en dat dit gedrag nu nagenoeg verdwenen is, dan kan je stellen dat we zijn behoeften hebben kunnen vinden en hier in hebben kunnen voorzien”. Gefascineerd luister ik naar het verhaal wat Willeke verteld, hoe zijn ze er dan achter gekomen waar dat gedrag vandaan kwam? Willeke verteld verder: “Tja, mensen zoals Gerard kunnen zich niet uitspreken, noch specifiek aanwijzen wat ze wel of niet willen. De tijd om hun behoeften te ontdekken duurt dan ook langer, maar we werken hier met een betrokken en bekwaam team, dat getraind is in het observeren van de kleine details waar het om draait. Dat is overigens een voorwaarde die we aan onze medewerkers stellen. Door continue te observeren tijdens alle dagelijks handelingen, haal je veel antwoorden uit de cliënt. De keerzijde is echter dat we vaak niet toekomen aan de grote hoeveelheid bijkomende werkzaamheden”.
    Dan nodigt Willeke me uit om kort contact te maken met Gerard. Ik ga op mijn knieën op ooghoogte zitten, noem zijn naam en zeg gedag, waarbij ik heel even zijn hand aanraak en weer loslaat. Meteen draait Gerard zijn hoofd naar mijn richting, zoekt mijn hand en lijkt deze even te bevoelen. Dan rustig, maar wel expliciet, duwt hij mijn hand weg. Hij kent me niet. Maar toch zie ik een hele rustige blik in zijn gezicht. Ik was erg onder de indruk van dit gebaar; zo duidelijk en toch zo eenvoudig, zonder dat Gerard zich zorgen lijkt te hoeven maken over wie ik ben. Gerard is tevreden. Dit is wat hij wil. Mijn bewondering voor het team van deze woning is met deze pen niet te beschrijven.

     

     


     

    Blik van Buiten

    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook Gerri Luppes, wie vroeger toevallig ook begeleider van verstandelijk beperkte mensen was. Ze ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *