• alle tegels
  • columns
  • Geloof

    Blik van buiten

    Wanden van glas, dat is het eerste dat me opvalt als ik de auto parkeer voor De Zwerfheide, het hoofdkantoor van Dichterbij in Gennep. Als ik de entree nader, zie ik een verdieping boven me al mensen bellen, werken, overleggen. Ik ben hier vandaag om kennis te maken met de mensen áchter Dichterbij. En nu eens niet de cliënten en begeleiders in het veld – natuurlijk, zij volgen binnenkort! – maar de dames en heren die achter de schermen ‘Als je het mij vraagt’ vormgeven.
    Neem bijvoorbeeld Toon, de goedlachse jongeman die als community manager vorm en inhoud geeft aan het merk. “Ik werk zelf ook nog steeds een dag per week als begeleider, bij de Bosploeg hier in Gennep”, vertelt hij als ik hem spreek. “Vind ik gewoon leuk. Lekker naar buiten, beetje stoeien met die jongens.”
    Toon is geen doorsnee marketingjongen. Hij kent het veld, snapt de doelgroep. Ook zijn moeder werkt al jaren bij Dichterbij. Als iemand gelooft in ‘Als je het mij vraagt’, is hij het wel. “Een cliënt in mijn groep kan zijn wensen niet met woorden kenbaar maken, maar hij wijst steeds naar plaatjes van een trein. Ik denk dat ik die jongen binnenkort gewoon een dagje meeneem, van Boxmeer naar Nijmegen en weer terug. Voor mij een kleine moeite, voor hem een geweldige dag.” Wie kun je beter de communicatie van ‘Als je het mij vraagt’ toevertrouwen, dan iemand die zélf wensen vervult?
    Of kijk naar Bart, de projectleider die ‘Als je het mij vraagt’ vanaf de grond mee opbouwde. Er blijkt vaak veel meer mogelijk dan mensen van tevoren denken, vertelt hij me. “Zo was er een groep die zelf maaltijden wilde maken. Koken is voor sommige cliënten natuurlijk lastig, maar dan zegt een betrokken familielid ineens: hé, mijn broer heeft een restaurant, misschien kan hij helpen. Zo ontstaat iets nieuws: denken vanuit het netwerk van de driehoek van cliënt, verwant en begeleider.”
    Laat dat nu precies de bedoeling zijn. “‘Als je het mij vraagt’ is geen simpel of eenmalig kunstje”, benadrukt Bart, “maar de nieuwe manier van werken bij Dichterbij”. De beleidmakers achter de glazen wanden van De Zwerfheide helpen weliswaar die nieuwe werkwijze op te zetten, maar de uitvoering ligt in handen van de mensen die het dichtst bij de cliënten staan. En bij de cliënten zelf.
    Toegegeven, als buitenstaander kan ik me goed voorstellen dat zo’n nieuw project ook de nodige scepsis oproept. De zorg heeft het niet makkelijk: lange dagen, weinig tijd, minder geld. Waar haal je dan de energie vandaan om verwanten op te trommelen en cliënten te vragen naar hun wensen? Kun je zulke beloftes wel waarmaken?
    Maar als ik spreek met de mensen van Dichterbij, hoor ik óók hoe die scepsis telkens weer ombuigt naar verbazing. Tróts vaak zelfs. Verhalen over begeleiders die opbloeien als ze merken dat hun cliënten zo genieten van de nieuwe aanpak. Over enthousiaste ouders die onderling een Whatsapp-groep starten om ervaringen te delen. Maar vooral: over cliënten wiens leven enorm verrijkt als hun kleinste wensen in vervulling gaan – wat voor moeite is het nou om iemand te laten helpen met het opvouwen van de was?
    Als ik het gebouw verlaat, is ook mijn restje scepsis verdwenen. Misschien heb ik als buitenstaander makkelijk praten. Maar jongens, als jullie het samen doen, maakt ‘Als je het mij vraagt’ volgens mij alle verschil.

    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook Susanne Geuze (Algemeen Dagblad, de Volkskrant). Ze ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter ‘Als je het mij vraagt’. Deze week ging ze op bezoek bij een ongebruikelijke locatie: het hoofdkantoor in Gennep.
    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *