• alle tegels
  • columns
  • Erik

    Blik van Buiten

    Wat je ook doet in je leven, het is ontzettend belangrijk om er lol in te hebben. Dat besef ik me sterk wanneer ik op bezoek ben bij Beeldkracht Rijk van Nijmegen. Ik spreek daar met Erik. Een ontwapenende jongen van 18 jaar, met een vrolijke twinkeling verstopt achter z’n rechthoekige bril.

    Tijdens de lunch kom ik binnen bij Beeldkracht, dus de werknemers zijn allemaal nog even druk. Zo ook Erik. Met z’n mond vol eten heeft hij nog geen aandacht voor mij. Hij voelt zich ongemakkelijk en kijkt weg. Ik heb sterk het gevoel dat ik zijn eetritueel doorbreek, dus – even ongemakkelijk als Erik – stap ik maar naar buiten om met z’n collega’s kennis te maken. Heerlijk in het zonnetje wordt er in soepjes geroerd en hier daar liggen de boterhammen op schoot. Een gezellige boel.
    Uiteindelijk komt Erik ook naar buiten. Eten op. Mond schoongemaakt. En een aanzienlijk meer ontspannen blik op zijn gezicht. Ik begrijp dat wel. Als ik aan het eten ben, word ik ook niet graag gestoord en al helemaal niet door iemand die ik niet ken.

    Erik is stagiaire bij Beeldkracht sinds december, voor twee dagen in de week. Erik praat erg binnensmonds, maar dat ik hem soms niet zo goed versta wordt gecompenseerd door zijn sprekende ogen. Hij lacht veel en wil graag vertellen over zijn functie. “Ik doe hier werkervaring op als schoolverlater. Na stage wil ik hier komen werken.” ‘Hier’ is niet alleen bij Beeldkracht, maar ook bij de Klussendienst. Dat ligt ernaast.
    Ons gesprek blijft natuurlijk niet onopgemerkt bij Erik’s collega’s. Er wordt aandachtig meegeluisterd, waardoor ik een beetje onzeker word. Ik begin m’n woorden stuk voor stuk af te wegen. Gelukkig is het snel duidelijk dat de aandacht van de werknemers vooral een nieuwsgierige en oprechte aandacht is. Hun open blikken herinneren mij eraan dat zij hier werken omdat ze hier zichzelf mogen zijn, dus ik ook. Ik herpak mezelf en het wordt meteen een stuk gezelliger. Erik maakt een grapje dat ik niet versta, maar we moeten er allemaal om lachen. “Humor is leuk”, zegt hij. “Ik ben wel van de humor. Grapjes maken onder elkaar.” Zo krijg je een goeie sfeer op de werkvloer. Ik ben ook wel van de grapjes, vertel ik hem. Dat wordt gewaardeerd. Iedereen maakt hier grapjes.
    “Ik ben echt een buitenmens.” vertelt Erik trots. “Ik heb daarom veel bij de Klussendienst meegedraaid.” Hij vertelt wat hij daar moet doen. “Kasten in elkaar zetten. Tuinen op orde brengen. Grasmaaien. Heggen knippen.” Erik is al gauw tevreden. “Voor mij maakt het niet uit waar ik sta.” Hij heeft hier leuke collega’s en hoeft niet de hele dag achter een computer te zitten.

    Door ons gesprek ben ik aan het denken gezet. Erik wekte bij mij de indruk dat het leven heel simpel is. Hij geniet ervan dat hij buiten kan werken, ook al is dat terwijl hij voor iemand anders de heg aan het knippen is. Een goed geplaatste grap en de middag is geslaagd. Is zijn leven echt zo simpel? Of kiest Erik er gewoon voor aan de minder leuke dingen geen aandacht te schenken?
    Ik vermoed dat het leven van geen enkel mens simpel is, en zeker niet de levens van de jongens en meiden bij Beeldkracht en de Klussendienst. Het is bijzonder om te zien dat ze zo actief het beste ervan proberen te maken.
    Het leven is niet altijd leuk, en al helemaal niet simpel…maar met bijvoorbeeld een goeie dosis humor, ben je al een heel eind.


    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook Nicke Smeets. Zij ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *