• alle tegels
  • columns
  • Erbij horen

    Blik van Buiten

     

    Het was een druk halfjaar voor de bewoners van Dichterbij in Tegelen. Tien mensen in één dag verhuizen is natuurlijk niet niks, vertelt dvc’er Wilma. “We zijn van tevoren met verwanten om tafel gegaan om te bekijken: hoe kunnen we dit het best aanpakken, wie doet wat? In feite waren dat onze ‘Als je het mij vraagt’-gesprekken.”

     

    Familieleden van cliënten hebben tijdens de verhuizing veel geholpen. En ik schreef het al: wát een verschil maakt het nieuwe gebouw. “In de oude situatie waren mensen soms jaren vastgeroest. Ze aten bijvoorbeeld elke dag exact hetzelfde, deden dezelfde boodschappen. Dat ritme gaf hen een gevoel van veiligheid. Maar hadden we eens een ander merk boter of vleeswaren, dan was dat een probleem.”

     

    Doordat in hun nieuwe omgeving letterlijk meer ruimte is, ontstaat ook de rust om de ouderen opnieuw uit te dagen. “Als we nu aan de lunchtafel zitten, zeg ik toch eens: goh, zou je niet ook eens de kaas proberen?”

     

    Het blijken ook hier vaak de kleine dingen die het verschil maken. Zo vertelde een cliënt verrukt dat hij nu voor het eerst in zijn 70 jaar een eigen voordeur met een deurbel heeft. Een ander verzuchtte opgelucht dat hij éindelijk zijn eigen tandenborstel op de wastafel kon laten staan.
    En nu iedereen z’n eigen appartement heeft, verlopen bezoekjes van familie ook soepeler. “Voorheen werd bezoek altijd ontvangen in de gezamenlijke ruimte. Dan vroegen andere cliënten natuurlijk ook aandacht van de gasten. Dat was wel eens lastig voor degene die bezoek kreeg.”

     

    Door goed in te spelen op de behoeften van bewoners, gaan ze veel gelukkiger door het leven. Toegegeven: buiten de muren van Dichterbij is dat soms lastiger, zegt Wilma. De samenleving wordt immers steeds ingewikkelder. Een cliënte die bijvoorbeeld vroeger altijd alleen met de trein ging, durft dat niet meer omdat ze geen kaartje meer kan kopen bij het loket. Ook zelf boodschappen doen wordt lastiger. “Als je de transactie niet zíet, dan ís die er niet voor hen. Een buidel met contant geld werkt prima, op is immers op. Maar met een bankpas blijven ze eindeloos geld uitgeven. Zo komen deze mensen soms in de schuldhulpverlening terecht.”

     

    Ik vergelijk het met mezelf: ook ík vind de ov-chipkaart qua kosten minder overzichtelijk. En ik ben blij dat mijn pas weigert als ik niet genoeg geld heb – ik weet niet hoe mijn bestedingspatroon er anders uit zou zien. Laat staan voor deze mensen, die toch wat kwetsbaarder zijn.

     

    Terwijl het volgens mij juist zo belangrijk is dat we als samenleving deze mensen niet buitensluiten, maar hen mee laten doen. Ook daarvoor is de verhuizing goed geweest, zegt Wilma. “We voelen ons enorm welkom in Tegelen. Tijdens carnaval stond midden in het dorp een grote tent. We werden meteen uitgenodigd om mee naar binnen te komen. Met rolstoel en al, geen probleem.”

     

    Die helpende hand, of dat begrip, kan al een groot verschil maken. Zodat mensen het gevoel krijgen dat ze ook deel zijn van de gemeenschap. Wilma wijst op de kapstok. Aan een ketting hangen aardenwerken dakpannetjes – symbool van Tegelen – onder elkaar. “Welkom”, lees ik. Duidelijk: de ouderen van Dichterbij horen er hier helemaal bij.

     


    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook Susanne Geuze (AD.nl, de Volkskrant, NU.nl). Ze ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *