• alle tegels
  • columns
  • Een groot compliment

    De groep van Jan bestaat die dag uit vijf mensen: drie mannen en twee vrouwen. Plus begeleider Jan zelf en een stagiaire. Om niet in de weg te lopen, neem ik plaats op de bank bij het raam. Jan en de stagiaire zijn juist in de weer om een jongeman met een tillift vanuit zijn rolstoel in een andere stoel te hijsen. De man werkt niet mee. Ook niet tegen overigens. Hij kan zijn benen niet bewegen. Ik weet dat hij er helemaal niets mee opschiet, maar ik voel medelijden met hem. Je zult maar zo afhankelijk zijn, is toch de gedachte die ik niet kan onderdrukken.

     

    Tegen een van de dames zegt Jan: ‘Kom eens even uit je stoel, Annelies.’ En tegen mij: ‘Anders zit ze daar de hele dag. Ik probeer haar een beetje in beweging te krijgen.’ Maar even later gaat Annelies alweer zitten. Wel in een andere stoel. Jan zucht en glimlacht. De stagiaire gaat nu met de al wat oudere Gerrit aan de wandel. Richting toilet, voetje voor voetje, met een rollator die verzwaard is met een paar stoeptegels. Gerrit loopt zo gebogen dat de rollator anders omvalt. Dit tochtje gaat wel even duren, maar de stagiaire straalt niets dan geduld uit.

     

    Op de bank tegen de muur zit Tim. Hij zit daar gewoon wat te zitten. Tim praat niet en ik weet niets tegen hem te zeggen. Dat is denk ik niet erg, maar ik voel me er toch wat ongemakkelijk bij. Daarom loop ik naar de tafel waar Elisabeth geconcentreerd met houten pionnen in de weer is. Een voor een zet zij die in een spelbord met wel honderd voorgeboorde gaatjes. Elke pion past in elk gaatje, maar Elisabeth lijkt goed na te denken over elke zet. Uit een bak die naast haar op tafel staat, pakt ze een oranje pion. Ze laat haar hand met de pion even over het bord zweven en zegt dan heel beslist: ‘Deze hier.’ Daarna pakt ze een blauwe, denkt na en besluit dan: ‘En deze hier’.

     

    Elisabeth praat en ik kan contact met haar maken. De spanning die ik voel omdat ik niet goed weet hoe ik met de mensen van deze groep moet omgaan – de spanning die ik helemaal niet wil voelen en waarvoor ik me een beetje schaam – ebt gedeeltelijk weg.

     

    Ik vraag Elisabeth of ik ook een pionnetje in het bord mag zetten. Dat mag. Ik pak een groene en zeg, alsof ik alle opties nauwkeurig afweeg: ‘Deze gaat … hier.’ ‘Jaaa!’, roept Elisabeth blij. Ik pak er nog een en zet ‘m, terwijl ik hardop nadenk over de juiste plek, op het bord. Elisabeth vindt het prachtig.

     

    Jan heeft ondertussen zijn gitaar gepakt en zingt een liedje voor Annelies. Zacht, beheerst, liefdevol. Op de bank achter in de kamer geniet Tim, die er bij is gaan liggen, zichtbaar mee. Of Elisabeth de muziek opmerkt, weet ik niet zeker. Zij is vol van haar pionnen. En van de hulp die ze krijgt. ‘De mevrouw kan het ook!’, roept ze met vrolijke verbazing uit. Een compliment waarmee ze mijn laatste restje ongemak van tafel veegt.

     


     

    Blik van Buiten

    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook tekstschrijver Jolanda van den Braak. Ze ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *