• alle tegels
  • columns
  • Diplekker

    Langzaamaan verdwijnt de Kastanjelaan onder de blaadjes. Ze zijn overal en met velen. Op de weg. Op de oprit. Zelfs op de trampoline van John-Dick.

     

    Geen ontkomen aan. Herfst.

     

    Blaadjes die vallen. Treurige gevoelens omdat het regent. Somber omdat de dagen korter worden. Duf vanwege de donkerte en verkrampt van de kou; in 2013 had een half miljoen Nederlanders last van een herfstdip. In 2016 waren dat er al een miljoen

     

    Al zou begeleidster Suzanne daar last van hebben, dan nog liet ze niks merken. Want bewoners onthouden het gevoel dat bij jou als begeleidster hoort. Hoe je hen benadert.

     

    Dus stem je je af op hen. Zoals zij zich afstemmen op jou. En dus houd je je rustig. Ook al voel je je een keer moe, dipperig of ben je druk in je hoofd.

     

    Want druk is het: terwijl Suzanne in trein-vorm met Bert aan haar schouder door de gang loopt voor zijn sanitaire stop, houdt ze met één oog het bad in de gaten dat in de badkamer alvast volloopt zodat Annelies daar een paar minuten later lekker kan liggen te snoezelen en genieten van de kinderliedjes die Suzanne voor haar zingt terwijl ze ondertussen de was weg vouwt.

     

    En dat allemaal in serene rust.

     

    Rustig kabbelend water in de badkamer.

    Rustige herfststukjes die in de gang genieten van het treintje dat voorbijkomt.

    Rustige muziek in de woonkamer en rustige kleine boeddha-tjes die achter het raam genieten van de blaadjes die buiten rustig blijven dwarrelen.

     

    Rustig genieten van wat er wel is. Zo kan het ook.

     

    Al vallen en verdorren de bladeren: de kleuren zijn toch prachtig?

    Al lig je in een hangmatje in bad: het water is toch warm en ontspant?

    Al kun je niet zelfstandig naar de wc: de schouder van je lieve begeleidster wijst je toch de weg?

     

    Tjoeketjoeke; dit treintje laat zich niet door vallende blaadjes stoppen.

     

    Binnenkort glijden een half miljoen Nederlanders hun winterdip in. Op de Kastanjelaan treffen begeleiders en familieleden voorbereidingen voor het maken van de kerststukjes: er komt een aanhanger vol oase en groen, grote tafels in de keuken, kannen met warme chocomelk, kerstliedjes aan en dan versieren maar met bewoners, begeleiders en familie.

     

    Want een warme sfeer begint bij jezelf. Toch?

     

     

     


     

    Blik van Buiten

    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook columnist Rachel Felix. Ze ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

     

    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *