• alle tegels
  • columns
  • De Boom

    Ik ben nog steeds te gast op nummer 9. De radio staat aan. Terwijl begeleidster Karin samen met bewoner Maurice (64) kookt – hij mag de uien snijden – kijk ik rond. Een ruime, knusse woonkamer met een open keuken. Bij het achterraam, met vrij uitzicht op de tuin, staat een computer. Ook hier veel foto’s aan de muren. Plus een bord met daarop een zon en een maan. Naast elk hemellichaam prijken de foto’s van twee begeleiders. Zo weten de bewoners, die geen van allen kunnen lezen of schrijven, wie er ochtend- of avonddienst heeft.

     

    Twee schilderijen vallen het meest op. Portretten, door Maurice vervaardigd. Ze zijn echt mooi. Veel kleurexplosies en snelle, korte strepen.
    “Schilder je bestaande mensen?” vraag ik. Maurice haalt zijn schouders op: “Dat heb ik zomaar nagetekend.” Ik wijs op het schilderij van de man met de baard. “Wie is dat?”
    Daar moet Maurice om lachen. De verlegenheid is weg. Hij zegt het niet hardop, maar ik zie het hem denken. Wat een domme vraag! “Dat is Van Gogh!” roept hij uit. Verrek, pas nu zie ik het. Dit is onmiskenbaar de stijl van Vincent van Gogh.

     

    Twee dagen in de week schildert Maurice bij de Kunstschat. De andere dagen is hij in het buurthuis te vinden. Wat hij daar doet? “De afwasmachine aanzetten en zo.” En nu is er een tentoonstelling in Boxmeer, waar Maurice ook exposeert. Daar is hij heel trots op.

     

    Radio 10 staat aan. Een hartstikke mooie zender, vindt Maurice.
    “Waarom houd je van Radio 10?” vraag ik.
    “Omdat het een mooie zender is,” antwoordt Maurice.
    Ik had het kunnen weten. Ik stel echt de verkeerde vragen. Het moet veel concreter. Snel vraag ik of er nog andere mooie zenders zijn.
    Nou en of! Maurice somt ze op. Sky Radio, Radio Veronica. Allemaal mooie zenders.
    “Stevie Wonder,” zegt Maurice wanneer het nummer ‘I Just Called to Say I Love You’ voorbij komt.
    “In België noemen ze hem Sjefke Mirakel,” probeer ik, maar het grapje komt niet aan.

     

    “Wim heeft hier ook gewoond,” zegt Maurice plots, helemaal vanuit het niets, staand bij het achterraam. “Wim was ziek.” Karin helpt hem het verhaal te vertellen. Wim had kanker. Toen moest er een ziekenwagen voor komen rijden. Dat is Maurice niet vergeten. De as van Wim ligt nu in de tuin, in een kuil onder een speciaal geplant boompje. “Daar komen bessen aan,” zegt Maurice.

     

    Het schemert al. Ik kan de boom nauwelijks zien, maar daar gaat het ook niet om. De boom houdt de nagedachtenis aan Wim levend.
    Intussen vult de geur van soep de kamer, de radio klinkt op de achtergrond en Maurice snijdt weer uien. Alles is goed. Nog even en de andere bewoners komen thuis.

     


    Blik van Buiten

    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook columnist Luuk Koelman. Hij ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *