• alle tegels
  • columns
  • Bosploeg

    Blik van Buiten

    Ik ben opgegroeid in Heijen en voor mij was het altijd volkomen normaal dat er jongens en meiden, mannen en vrouwen in Heijen en Gennep woonden, die vanwege verstandelijke beperkingen niet zelfstandig konden wonen. Zij woonden samen in huizen, en je zag ze regelmatig op straat. Zo stond Mark bijvoorbeeld bijna dagelijks bij ons aan de straat, met z’n fiets of z’n voetbal, te kijken naar vrachtwagens. Dat was wat hij deed. Althans, dat is was ik van hem weet. Het waren vooral dit soort cliënten die ik kende. Mensen die vaak zonder begeleiding naar hun vaste stekkie mochten, waar ze konden doen wat ze graag deden. Vrachtwagens kijken bijvoorbeeld. 

    Onlangs ben ik op de Bosploeg in Gennep langs geweest. Een dagbestedingsgroep waar mannen werken, die eigenlijk níet zonder begeleiding kunnen. Een groep mannen die – zoals de naam al doet vermoeden – onder andere werken in het bos. Mannen voor wie het soms te moeilijk is om deel te nemen in de maatschappij, en daardoor ook geen plekje kunnen krijgen. Mannen die je normaal dus ook niet ziet. En dat is zonde, want ook zij hebben – op hun unieke manier – iets te bieden. Dat wordt mij duidelijk door mijn bezoek aan de Bosploeg.

    Ik maak kennis met Peter, oprichter en begeleider bij de Bosploeg. Een bevlogen en gepassioneerde man met een heldere visie: “Niets gebeurt hier onder dwang. De mannen moeten kunnen doen wat ze willen.” Hij leidt mij rond op het voormalige NATO-kamp, waar de Bosploeg is gevestigd. Een groot terrein met een aantal schuren, bomen, kippen en vooral veel ruimte.

    Overal zijn zitjes opgericht. Peter wijst naar een bank gemaakt van een liggende boomstronk. Dat maken ze hier zelf. “Die zitjes zijn gemaakt zodat de mannen tijdens hun werk altijd even kunnen pauzeren. Dat is erg belangrijk en dat vinden ze fijn.” Ze kunnen rondrennen of zich juist even terugtrekken, als het even niet meer gaat. Dat maakt de Bosploeg voor hen ook zo’n fijne plek. Overal waar ze zijn moeten ze aan regels voldoen, waar ze eigenlijk niet tegen kunnen. Het zijn stuk voor stuk gevoelige mannen en er is weinig nodig om ze uit balans te brengen. Bij de Bosploeg is het niet erg als dat gebeurt. Ze vinden steun bij de begeleiding en afleiding in hun klusjes.

    Op de Bosploeg gaat het voornamelijk om houtverwerking. De begeleiding en de cliënten hakken bomen om, verzagen de grote delen tot planken en maken snippers van de takken. De planken en snippers worden dan weer verkocht. Bij elk onderdeel van het proces zijn de mannen betrokken. “Dat is heel belangrijk,” vindt Peter. Dan weten ze ook waar ze het voor doen. Hierdoor krijgen deze mannen zelfstandigheid en een doel. Weer of geen weer, de mannen gaan graag aan de slag. Zaagwerk, hout hakken, materiaal kopen bij de groothandel. Ze gaan overal mee naartoe. Iedereen heeft ook zijn eigen voorkeurstaak.

    Zo mag Han bijvoorbeeld in de ochtend het kippenhok openmaken, waar hij zich altijd op verheugt. Ik ben al aanwezig wanneer hij aankomt en hij rent het Bosploeg-gebouw in om vervolgens weer naar buiten de rennen. Ik dacht dat hij gewoon even stoom moest afblazen, maar hij is doelgericht bezig. Meteen naar het kippenhok en terug het Bosploeg-gebouw in. Vervolgens komt hij omgekleed weer naar buiten, in zijn blauwe overal. Rustig loopt hij naar de schuur toe. De werkdag kan beginnen.

    Ik ben heel erg onder de indruk van de Bosploeg, want de mannen die ik heb ontmoet en die daar werkten, waren enerzijds lief en aardig, maar ook ergens een beetje angstaanjagend. Grote mannen met ongeremde energie, en ongetemde impulsen. Daarvoor was ik wel even op m’n hoede, maar dat wilde ik niet. Ik wilde ze een kans geven, door niet bang voor ze te worden. Daar was ook geen reden voor. De meeste komen zich gewoon voorstellen. Al komen sommige dan wel erg tegen me aanstaan, ik merk dat ze het goed bedoelen en daar gaat het om. De Bosploeg geeft deze mannen een plek waar ze gerespecteerd worden, en een realistisch doel waar ze aan kunnen werken.


    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook Nicke Smeets. Ze ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter ‘Als je het mij vraagt‘.

    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *