• alle tegels
  • columns
  • Ben zo gek nog niet

    Mannetje en vrouwtje worden door de NS niet meer bij de naam genoemd. Heel Nederland is in rep en roer. Ondertussen breit Bernie lekker verder aan zijn lange, lange, nog langere sjaal. Terwijl zijn mannelijke baard blijft groeien en zachte pluche knuffels vanaf hoge schappen neerkijken op zijn beslommeringen.

    Bernie breit van links naar rechts, terug uit, omgekeerd en nog een keer. Al weken, maanden, jaren. Het resultaat is de langste Bayrn Munchen sjaal die ik ooit gezien heb. Bernies ogen gloeien van trots als ik dat zeg. De sjaal hangt gebreid en netjes gedrapeerd langs zijn schappen, muren en plinten. Over tafels heen en via de vloer weer terug.

     

    Zoveel noeste arbeid had ik niet verwacht toen we aankwamen en Bernie onder z’n dekens zagen kruipen. Een behaard en bebaard hoofd er nog net bovenuit. Hij ging even een dutje doen. Midden op de dag. Die is vast niet vooruit te branden, dacht ik. Dat had ik mis, bleek een paar uur later toen Bernie enthousiast de keuken in kwam dribbelen in zijn looprolstoel om te vragen of wij zijn kamer wilden zien. Dat wilden we.

     

    En dus staan we daar nu: Bernies kamer te bewonderen. Ongeveer vijftien vierkante meter vol gezelligheid. Want behalve de laaaaaaaaaaaange rood, zwart, gele sjaal is er veel meer te zien: er zijn de pluche diertjes die zacht en zorgzaam de wacht houden boven Bernies bed. Liefdevolle wezentjes met vrolijke oogjes, klaar om troost te bieden als dat nodig is. Bij kaarslicht want kaarsjes branden bij Bernie iedere avond.

     

    Wat een contrast met de felle, flikkerende discolampen die ook aanstaan en druk zijn met het verspreiden van hun kleuren; groen, geel, paars, roze. Aan-uit, aan-uit, aan-uit, sneller, harder, meer. Die sfeer past niet bij het zachte kaarslicht, maar wel bij de Duitse crimi die op het tv-scherm speelt. Politieagenten zoeken daders, daders zoeken slachtoffers terwijl geweren klaar zijn om te vuren en mannen om te vechten.

     

    Hard, zacht, mannelijk, vrouwelijk; ik raak de draad kwijt. Bernie niet. Die breit gestaag verder. Uit liefde voor zijn club. Heeft hij wel eens een wedstrijd in het echt gezien? Schreeuwend en misschien zelfs scheldend tussen de andere supporters? Zou dat kunnen? Ik weet het niet, want Bernie praat niet veel. Hij doet zijn ding in rust en stilte. Geen last van man, vrouw, wel, niet, vreemd, normaal-kwesties en genderneutrale omroepberichten.

     

    Ik ben jaloers. Want als vrouw wil ik eigenlijk klussen, bomen omzagen, rokjes dragen maar geen make-up, wel nagellak en m’n lange haren strak ingevlochten. Om daar ’s avonds tevreden over in m’n dagboek te schrijven terwijl mijn man voor me kookt en ik een sigaar rook. Maar ik durf niet. Bernie zou het gewoon doen. Wat een vent.

     

     


     

    Blik van Buiten

    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook columnist Rachel Felix. Ze ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

     

     

    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *