• alle tegels
  • columns
  • Beloofd

    Blik van Buiten

    Op de verdieping boven lunchroom Xieje is het atelier. De woondecoraties die er worden gemaakt worden te koop aangeboden in de lunchroom. In het atelier is het verstandelijk niveau wat lager dan in de lunchroom, maar ze hebben er evenveel lol, en hebben het even druk. Ze maken er van alles, van papier, bijvoorbeeld van oude telefoonboeken. Vaak in de vorm van papier-maché. Dan een mooi kleurtje schilderen natuurlijk. Zo maken ze olifanten, bijen en dikke dames. 

    U denkt nu: dikke dames? Jazeker, dat zijn een soort abstracte ornamenten, een beetje bol, duidelijk met de vorm van een vrouw. Het is de specialiteit hier. Maar ze maken ook ooievaars voor de gemeente, zodat zij, op hun beurt, die aan de mensen kunnen overhandigen die een geboorte komen aangeven. De gemeente neemt ze af en betaalt ervoor, ondanks bezuinigingen.

    ‘Iedereen hier doet wat ze kunnen,’ zegt Truus, die inmiddels al 37 jaar voor Dichterbij werkt. Als ze het zegt, dat ze er al zo lang werkt, trekt er heel even een glans van besef en verwondering over haar ogen. 37 jaar!

    ‘Sommigen kunnen alleen rechte stukken knippen, dus die doen dat.’ Het kan lang duren voor een ornament klaar is. Sommigen worden snel moe, sommigen moeten worden getroost. ‘En dat is het fijne van hier,’ zegt Truus. ‘Alles kan, we mogen alles zelf bepalen, er is niemand die zegt wat we moeten doen.’ Alleen met carnaval is er stress. Ieder jaar maken ze mooie dingen voor in de kroegen en de dergelijke. En dan is er dus echt een deadline.

    Het is boterhammentijd. Met z’n allen aan een lange tafel. Een vrouw met Down begint te huilen. Het wordt haar te veel. Wat dan precies? Dat is niet duidelijk. Maar Truus kent dit. Ze staat op en loopt erheen. Ze troost, met haar gezicht vlakbij het gezicht van haar cliënt. Er zit spuug op dat gezicht. Truus geeft er niks om. Dit zijn haar mensen.

    Een andere vrouw loopt naar de tafel toe, kijkt ernaar en zegt verontwaardigd: ‘Bwah!’ Een jongen valt bijna in slaap. Een vrouw bewondert haar eigen vele armbanden.

    Veel ouderen, ook hier. ‘Het heeft met de vergrijzing te maken,’ zegt Truus. ‘Maar ook supermarkten nemen steeds vaker cliënten in dienst. Misschien gaan daar veel jongeren naartoe.’ Ik realiseer me ineens dat ook bij mijn Albert Heijn een jongen met Down werkt. En dat ik dat normaal ben gaan vinden. Het stemt optimistisch. Ooit nog opgesloten in gekkenhuizen, nu volwaardig werknemer in de supermarkt.

    Bij het sjoelen – want er moet niet alleen gewerkt, maar ook gespeeld worden – gaat het er hard aan toe. Tak! Tak! gaan de stenen. De dames worden begeleid door de stagiaire. Dan, als Truus voorbij loopt, roept een van hen: ‘Truus! Jij had iets met mij afgesproken!’ Truus, druk met iets anders bezig, ontkomt er niet aan. Beloofd is beloofd.


    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook Henk van Straten (De Correspondent, de Volkskrant). Hij ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *