• alle tegels
  • columns
  • Bart doet het anders

    Je – Kunt – Het – Niet. De psychiater benadrukte ieder woord van de boodschap die hij Bart meedeelde.
    Je – Kunt – Het – Niet. Klinkt hard, zo voelde het ook, maar het was wel nodig, vertelt Bart drie jaar later. Zijn leven is er beter van geworden, veel beter.

     

    Want het ging gewoon niet goed, toen. Als hij thuiskwam van zijn werk bij Albert Heijn, vertrok hij meteen naar zijn kamer. Om te ontspannen. Tenminste, dat was de bedoeling. Maar in de praktijk plofte hij er neer op zijn bed en begon zich zorgen te maken over van alles en nog wat. In zijn hoofd maakte hij alles erger dan het was. En dus kreeg hij last van zijn darmen, van hoofdpijn en van een slecht humeur. En na het zorgen maken, viel hij in slaap, midden op de dag. Als hij wakker werd, voelde hij zich brak.

     

    Toch bleef hij volhouden dat hij zonder hulp zijn leven kon leven; het is niet makkelijk om toe te geven dat je een beperking hebt. Ondertussen isoleerde hij zichzelf steeds meer en liet hij kansen liggen die er wel degelijk waren. Want dat zei de psychiater ook, na dat staccato uitgesproken Je – Kunt – Het – Niet: ‘Echt Bart, je kunt het niet alleen. Maar als we het samen doen, als je onze hulp accepteert, dan kun je nog veel bereiken. Echt!’.

     

    Het is een kleine drie jaar later nu. Ik zit met Bart aan de koffie. Hij is een leuke, jonge vent met blond haar, blauwe ogen en frisse, rode wangen. En vijf kilo lichter dan vorige maand, meldt hij trots. Hij is gezonder gaan leven, want het liep een beetje uit de hand met het gewicht. Hij laat me een lijstje zien. Daarop staat keurig aangegeven wat hij elke dag mag eten. Als het op papier staat, houdt hij zich eraan. Zo niet: dan gaat hij zich volledig te buiten aan ‘bergen hagelslag en klodders chocoladepasta’. Hij heeft humor, die Bart, en ik lach mee met zijn ontwapenende lach.

     

    In de rest van het huis is het stil; de andere vier mannen zijn nog op de dagbesteding. Zij beginnen ’s ochtends een paar uur later dan Bart en zijn dus ook later klaar. Perfect geregeld zo, vertelt hij. De anderen slapen nog als hij richting zijn werk gaat en als hij terugkomt, is het huis nog een paar uurtjes leeg. Heerlijk. Het grootste cadeau is als er geen fiets tegen de gevel staat, want dan is zelfs de begeleiding er niet. Weer die gulle lach.

     

    Tegenwoordig vertrekt hij na het werk niet meer meteen naar zijn kamer. Na binnenkomst gooit hij zijn jas over een stoel, doet alle lichten aan en werkt dan de afwas weg, zet de was aan en gaat daarna lekker zitten met een kopje koffie. Ontspannen kan namelijk ook door iets te dóen. Dat werkt beter dan slapen. Slapen is voor ’s nachts. En zorgen moet je niet maken. Zorgen moet je delen. Ook dat heeft hij de afgelopen jaren geleerd. Als hij zich druk maakt over iets, dan praat hij erover met de begeleiders. Dan klaart de lucht weer op en blijkt de zon gewoon te schijnen. De psychiater had gelijk: Bart heeft veel bereikt!

     

     


    Blik van Buiten

    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook columnist Ingeborg Hakstege. Ze ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *