• alle tegels
  • columns
  • Bakkie spraakwater

    “Twaalf water en zes scheppen!” Wesley staat erop: de koffie moet zo sterk mogelijk gezet worden. Begeleider Sander* heeft zijn bedenkingen. Dan slaapt er vannacht helemaal niemand. Maar Wesley is een volhouder. Slappe koffie, dat moet hij niet. Uiteindelijk geeft Sander toe, maar dan moet Wesley het maar wel zelf gaan zetten.

     

    Ik sla het gesprek gade. Het lijkt een discussie van niets, maar ik besef me dat dit in deze woongroep wel degelijk belangrijke zaken zijn. De koffie drinken zoals jij ‘m graag hebt, is een vorm van autonomie. Stel je voor dat ik thuis compromissen zou moeten sluiten over welk koekje ik bij mijn thee neem. Of wat ik op mijn boterham smeer. Ik snap die Wesley wel.

     

    Binnen de kortste keren is de koffie klaar. Met vertrokken monden en wijd opengesperde ogen nemen Sander en medebewoner Bob een slok. De suikerpot en het melkpak vinden gretig aftrek. “Lekker!”, roept Wesley voldaan. Ondertussen zie ik hem wel stiekem een extra schep suiker in zijn mok doen. Gaat het echt om de smaak of om het principe? Hoe dan ook: deze overwinning geeft zijn dag weer iets meer glans.

     

    Zelf drink ik geen koffie, maar daar ben ik in dit geval niet rouwig om. Liever een bakje slappe thee dan deze koffie on steroids. Voor Wesley, die toch al niet op zijn mondje gevallen is, lijkt dit bakkie leut wel spraakwater. Hij begint te vertellen over zijn verleden, toen hij nog op de kermis werkte. Daar komt zijn koffieverslaving dus vandaan: hij maakte lange dagen. Om scherp te blijven was een flinke shot cafeïne nodig.

     

    Ondertussen bedelt hij bij iedereen die voorbij komt om een shaggie. Hij zit al sinds gisteren zonder. En verdomd: hij weet het ook nog voor elkaar te krijgen. Vlotte babbelaar, die Wesley. Of zouden ze het gewoon maar geven om hem de mond te snoeren?

     

    Peuk in de mond, bak sterke koffie erbij, praatje maken. Wesley heeft het wel naar zijn zin. Ik ken zijn achtergrond niet precies, maar hoe ongezond deze verslavingen ook zijn: ze zijn in ieder geval een stuk onschuldiger dan andere verdovende middelen.

     

    Op de achtergrond klinkt harde stampmuziek uit de enorme boxen op zijn kamer. Opeens valt het kwartje. De cafeïne, nicotine en het geluid brengen Wesley in gedachten weer even terug op zijn geliefde kermis. Alleen de discolampen en de geur van oliebollen ontbreken nog.

     


     

    Blik van Buiten

    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook columnist Anne de Haan. Ze ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

     

    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *