• alle tegels
  • columns
  • Au!

    Ik ben op bezoek bij de Heijenseweg in Gennep, maar loop ook even binnen bij de buurtjes, op nummer 96A. Daar zit Robert-Jan op de bank, net terug van het werk. Hij wil best even met me praten, maar lang kan dat niet duren, want hij moet straks naar de huisarts. Hij heeft een rare plek op zijn been, waarschijnlijk is het niets, maar hij wil er toch even naar laten kijken.

     

    Van zijn begeleider hoor ik dat die voorzichtigheid niet voor niets is. Robert-Jan heeft eerder een medisch probleempje gehad, maar hield dat stil. Tot de pijn te erg werd. Helaas schatte het ziekenhuis de symptomen toen verkeerd in en stuurde Robert-Jan naar huis met een antibioticakuur, terwijl er helemaal geen sprake was van een ontsteking. Daardoor werd het probleem niet minder, maar erger. Uiteindelijk moest Robert-Jan met spoed ‘onder het mes’. Daar heeft hij geen trek meer in. Dus Robert-Jan neemt voortaan het zekere voor het onzekere.

     

    En hij is niet de enige die een wijze les heeft geleerd. Ook de begeleiders zijn erop gespitst om zulke toestanden – want dat was het toch wel, een hele toestand – in de toekomst te voorkomen. Ze vragen de mannen tegenwoordig vaste prik naar hun gezondheid: Voelen ze zich goed? Hebben ze rare pijntjes of vreemde plekjes?

     

    Of die extra zorg echt nodig is, weet ik niet. Het lijkt alsof alle mannen inmiddels wel weten dat ze geen risico moeten nemen. Want terwijl Robert-Jan naar de huisarts is, loopt één van de anderen de huiskamer in. Hij trekt zijn broekspijp op en meldt dat hij een vreemde bult op zijn been heeft. De begeleiders raden hem aan om eerst eens lekker te douchen. Misschien dat de zwelling afneemt als hij lekker onder een warme straal gaat staan.

     

    En inderdaad, dat scheelt, hoor ik een half uurtje later: de bult is kleiner geworden. Een bezoek aan de huisarts is dus niet meteen nodig, want ze zijn niet van de kleinzielige, daar aan de Heijenseweg. Maar ‘eventjes in de gaten houden’, dat doen ze wel. Tenslotte stoot alleen een ezel zich twee maal aan dezelfde steen.

     

    Ik ga weg met een warm gevoel. Wat ik hier zie gebeuren, is precies wat je in hechte gezinnen ziet: zorgen delen mét elkaar en zorgen vóór elkaar. Zo moet het, en niet anders!

     

     


     

    Blik van Buiten

     

    Elke week geeft een schrijver of blogger zijn of haar ‘Blik van Buiten’. Zo ook columnist Ingeborg Hakstege. Ze ging langs bij verschillende locaties van Dichterbij, op zoek naar de verhalen achter Als je het mij vraagt.

    Reacties:

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *